ว่าจะยังไง เข้าไปดูกันก่อนเถอะ”หลินชีเยี่ยวางมือทั้งสองข้างบนประตูเหล็กที่เต็มไปด้วยสนิม แล้วออกแรงผลัก!แอ๊ด!เมื่อประตูเหล็กค่อยๆ เปิดออก ทางเดินมืดลึกลับที่ไร้แสงสว่างปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคนไป๋หลี่พั่งพั่งโผล่ออกมาดมกลิ่นในอากาศแล้วถามอย่างฉงน “พวกนายได้กลิ่นแปลกๆ อะไรไหม?”“……กลิ่นอับชื้น?”“ไม่ใช่มันเป็นกลิ่น… หอม?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเอ่ยอย่างไม่แน่ใจ “รู้สึกเหมือนกลิ่นน้ำหอมบางชนิด”“นายคิดมากไปแล้ว จะมีกลิ่นน้ำหอมในนี้ได้ยังไง”“ชีเยี่ย นายได้ยินเสียงอะไรไหม?”“นายว่าอะไรนะ?! พูดดังๆ หน่อย! หูฉันยังไม่หาย!”“……ช่างเถอะ ลืมที่ผมพูดไปเถอะ”ทุกคนเดินไปตามทางเดินมืดลึกลับ ไม่รู้ว่าเดินไปนานเท่าไหร่ กลิ่นหอมอ่อนๆ ก็โชยเข้ามาในจมูกในขณะเดียวกัน เสียงดนตรีที่มีจังหวะหนักแน่นดังมาจากส่วนลึกของทางเดินมืดมิด ไม่ต้องพูดถึงคนอื่น แม้แต่หลินชีเยี่ยที่หูไม่ค่อยดีก็ยังได้ยินรางๆ“บ้าอะไรเนี่ย… ที่นี่ยังมีคนอยู่จริงๆ เหรอ?” เฉาเยวียนพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อขณะที่ทุกคนเดินหน้าต่อไปเรื่อยๆ แสงสว่างก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นในสายตา……อุโมงค์มืดคับแคบพลันเปิดกว้างขึ้น เมื่อเห็นทุกอย่างตรงหน้าชัดเจน ทุกคนต่างเบิกตาโพลง!“โอ้ชิท!” ไป๋หลี่พั่งพั่งสบถคำหยาบทันทีที่ปลายทางเดินมีห้องบอลรูมอันหรูหราตระการตาตั้งตระหง่านอยู่!โคมระย้าคริสตัลอันงดงามห้อยลงมาจากเพดาน แสงสว่างราวกับความฝันส่องไปทั่วทุกมุมของห้องบอลรูมกระเบื้องสีทองปูเ
