งผู้บัญชาการจั่ว ก็คงไม่ทำให้พวกเราเสียเปรียบหรอก”ทุกคนรีบจัดเตรียมสัมภาระให้พร้อม แล้วออกเดินทางจากเมืองหลวงในยามรุ่งอรุณ…“ผู้บัญชาการจั่ว พวกเขาออกเดินทางแล้ว”ภายในสำนักงานของผู้บัญชาการใหญ่ สมาชิกหน่วยพิทักษ์ราตรีที่สวมเสื้อคลุมสีแดงเข้มยืนอยู่หน้าโต๊ะ เอ่ยรายงานอย่างรวดเร็ว“อืม รับทราบแล้ว” จั่วชิงวางปากกาในมือลง “นายออกไปก่อน”เมื่อประตูปิดลง จั่วชิงค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินไปยังห้องรับแขกด้านหลังสำนักงาน ชายชราในชุดขาวเคราขาวกำลังนั่งอยู่บนโซฟาสีดำ นิ้วมือจับหมากตัวหนึ่ง มองกระดานหมากตรงหน้าอย่างเหม่อลอย“ไท่กง”เสียงของจั่วชิงดึงความสนใจของเจียงจือหยากลับมาสู่ความเป็นจริง เขาวางหมากในมือกลับลงในถ้วย “พวกเขาไปแล้วหรือ?”“ครับ” จั่วชิงเงียบไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังถามความคิดในใจออกมา “ทั้งหมดนี้… จำเป็นจริงๆ เหรอครับ?”เจียงจือหยาส่ายหน้า “เรื่องนี้ ฉันก็ไม่ได้เป็นคนตัดสินใจ แต่เป็นท่านผู้นั้นที่ตัดสินใจ… ในเมื่อท่านผู้นั้นจัดการเช่นนี้ ต้องมีเหตุผลของเขาอย่างแน่นอน พวกเราแค่เชื่อมั่นในตัวเขาก็พอ”จั่วชิงจับจ้องบนกระดานหมากที่วางเรียงกันอย่างสลับซับซ้อน หลังจากผ่านไปนาน เขาก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา
