างเปล่าในระยะไกลแสงดาบสีทองพุ่งออกมาจากความว่างเปล่า ฉีกหมอกควันที่พร่ามัวเป็นช่อง พลังศักดิ์สิทธิ์สีทองม้วนตัวราวกับคลื่นสึนามิ ร่างสูงใหญ่ที่มีปีกหกปีกบนหลังค่อยๆ เดินออกมา……ชุดเกราะศักดิ์สิทธิ์ย้อมเป็นสีเลือดแดงฉาน แม้แต่ปีกขาวบริสุทธิ์ทั้งหกก็ชุ่มไปด้วยสีแดงเข้ม มองจากระยะไกลดูราวกับเทวทูตศักดิ์สิทธิ์ที่ออกมาจากนรก กลับคืนสู่โลกมนุษย์ในมือของพระองค์ถือศีรษะที่ไร้ชีวิตอยู่“นั่นมิคาเอลเหรอ?” จั่วชิงเห็นร่างนั้นแล้วเอ่ยอย่างประหลาดใจ สายตาของเขาตกลงบนศีรษะนั้น ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย “นั่นคือ……”วืด!มิคาเอล กระพือปีกทั้งสองข้าง ร่างหายวับไปจากสายตาของทุกคนในพริบตา ข้ามผ่านห้วงอวกาศอันไร้ที่สิ้นสุดก้าวเดียวก็มาถึงเบื้องบนท้องฟ้า!เสียงคลื่นทะเลที่ปั่นป่วนหายไปแล้ว เหนือศีรษะของเขาคือห้วงอวกาศอันลึกล้ำ เบื้องล่างเท้าคือผืนฟ้าสีครามที่พร่าเลือน……ที่นี่ไม่มีเมฆ ไม่มีทะเล และไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆ ความเงียบสงัดอันไร้ที่สิ้นสุดคือทำนองเพลงเดียวที่มีอยู่ ณ ที่แห่งนี้ก้าวเดียวของมิคาเอลนี้ ก้าวข้ามชั้นโทรโพสเฟียร์และสตราโตสเฟียร์ มาถึงนอกชั้นบรรยากาศโลกเลยทีเดียว!ในสายตาของไป๋หลี่พั่งพั่งและคนอื่นๆ ที่อยู่บนผิวน้ำทะเล พระองค์ดูราวกับดาวสีทองดวงหนึ่งที่อยู่ไกลลิบ เปล่งประกายระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้าอันมืดมิดมิคาเอลถือศีรษะนั้นไว้ ยืนอยู่ใต้โดมดาว ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย……เสียงหนึ่งดังก้องไปทั่วทุกอาณาจั
