ชายแดนต้าเซี่ยกระจกคุนหลุนแหวกม่านหมอกอันพร่าเลือน เคลื่อนเข้าใกล้ต้าเซี่ยอย่างเงียบเชียบ ในความพร่ามัวนั้น สามารถมองเห็นเค้าโครงของปราการศักดิ์สิทธิ์ปรากฏขึ้นที่สุดขอบฟ้าอย่างรางเลือน“ในที่สุดก็จะได้กลับบ้านแล้ว” ไป๋หลี่พั่งพั่งยืดตัวบิดขี้เกียจหลินชีเยี่ยที่มีผ้าขาวพันหูทั้งสองข้าง เมื่อเห็นต้าเซี่ยในระยะไกล ก็ถอนหายใจยาว ความเหนื่อยล้าราวกับคลื่นซัดเข้ามาในใจ เส้นประสาทที่ตึงเครียดมาตลอดในที่สุดก็ผ่อนคลายลงจากยูโทเปียไปถึงการชุมนุมของตัวแทน ไปยังคลังสมบัติกษัตริย์ แล้วต่อมาถึงแอสการ์ด……หลินชีเยี่ยได้วิ่งวุ่นอยู่ในหมอกมานานเกินไปแล้ว ความรู้สึกของวิกฤตระหว่างความเป็นความตายปกคลุมอยู่ในใจตลอดเวลา ทำให้ทั้งร่างกายและจิตใจเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง แต่เดิมยังไม่รู้สึก แต่ตอนนี้ยิ่งเข้าใกล้ต้าเซี่ยมากเท่าไหร่ ความรู้สึกนี้ก็ยิ่งทวีความรุนแรงเมื่อเห็นชายแดนต้าเซี่ยในระยะไกล หลินชีเยี่ยก็รู้สึกอุ่นใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“มีคนเข้ามาใกล้” ซีหวังหมู่ที่ยืนอยู่กลางกระจกคุนหลุนหรี่ตาลง หันหน้าไปทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว พลังเทวะเริ่มปั่นป่วนไม่ว่าจะเป็นเธอ ซุนหงอคง หยางเจี่ยน และโจวผิง ต่างก็หันไปมองทางไกล พร้อมที่จะลงมือทุกเมื่อหัวใจของหลินชีเยี่ยพลันเต้นแรงคงไม่ใช่ว่ามาถึงหน้าประตูต้าเซี่ยแล้ว ยังจะมีอะไรผันผวนอีกใช่ไหม?พวกหลินชีเยี่ยมองตามสายตาของทุกคนไป พบว่านอกเขตแดนต้าเซี่ย มีร่างเล็กๆ ร่างหนึ
