หมอกเหนือคลื่นทะเลที่ปั่นป่วน มีเงาร่างหลายร่างกำลังมองไปยังความว่างเปล่าในระยะไกล ราวกับกำลังรอคอยบางสิ่งบางอย่าง“ทำไมชีเยี่ยและคนอื่นๆ ยังไม่ออกมาอีก?” เฉาเยวียนยืนอยู่หน้ารถม้าของอาจารย์เฉิน มองดูเวลาแล้วอดถามไม่ได้[……ไม่รู้สิ ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่านะ?] เสียงของเจียงเอ่อร์ดังออกมาจากลำโพงบลูทูธที่เอวของอันชิงอวี๋ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล“จะเกี่ยวกับเสียงพิณที่ได้ยินลางๆ เมื่อกี้หรือเปล่า?” ไป๋หลี่พั่งพั่งคิดสักครู่แล้วพูดขึ้น “ดูสิ ที่นี่ไม่มีอะไรเลย จะมีคนมาเล่นพิณได้ยังไง… บางทีเสียงพิณนั่นอาจจะดังมาจากแอสการ์ดก็ได้ ผมคิดว่าข้างในคงเกิดเรื่องอะไรบางอย่างขึ้น”“งั้นพวกเราเข้าไปดูกันไหม?”“แต่ว่า……” ไป๋หลี่พั่งพั่งเกาหัวแล้วหันไปมองด้านหลังอันชิงอวี๋มองไปยังที่ห่างออกไปอย่างเงียบๆ ไม่พูดอะไร ราวกับกำลังลังเลอยู่“ข้าจะไปดู” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากเหนือศีรษะของพวกเขาอย่างกะทันหันหยางเจี่ยนสวมชุดเกราะสีเงิน ขมวดคิ้ว ดวงตาเปล่งประกายแห่งความมุ่งมั่นเขามองไปที่ซีหวังหมู่ “พระนาง ขอดาบศักดิ์สิทธิ์สายรุ้งให้ข้าหน่อยขอรับ ลิงนั่นกับพี่ชายข้าอยู่ข้างในนานขนาดนี้ยังไม่ออกมา ต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ๆ… ข้าต้องเข้าไปดู”“ผมจะไปด้วย” โจวผิงที่แบกกล่องกระบี่อยู่พูดขึ้นอย่างกะทันหันซีหวังหมู่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง กำลังจะเอ่ยปาก จู่ๆ ก็สัมผัสถึงบางสิ่ง หันไปมองความว่
