เมืองหลวงใบไม้สีทองร่วงหล่นตามสายลมเย็นๆ ของฤดูใบไม้ร่วง กวาดผ่านพื้นอิฐใหม่เอี่ยม ในเรือนสี่ประสาน หลี่เจินเจินถือไม้กวาดด้ามใหญ่ กวาดใบไม้สีทองที่เต็มพื้นไปไว้ด้านข้าง ส่งเสียงกรอบแกรบเป็นจังหวะก๊อก ก๊อก ก๊อก!เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้หลี่เจินเจินสะดุ้ง เธอวางไม้กวาดลงแล้วรีบเดินไปที่ประตูใหญ่สีแดงเข้ม ก่อนจะเปิดมันออกบนบันไดที่เต็มไปด้วยใบไม้ร่วง มีชายหนุ่มคุ้นหน้ายืนอยู่ที่นั่น กำลังยิ้มมองเธออยู่ ด้านหลังเขามีเด็กสาวร่างเล็กที่ถักเปียสองข้าง กำลังมองสำรวจรอบๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น“ครูฝึกหลิน?!”เมื่อเห็นคนที่อยู่หลังประตู หลี่เจินเจินตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะแสดงความยินดีออกมา “ทำไมคุณถึงมาล่ะ?!”หลี่เจินเจินรีบผลักประตูใหญ่เปิดออก หลินชีเยี่ยพาเด็กสาวที่อยู่ด้านหลังก้าวข้ามธรณีประตู กะพริบตาแล้วเอ่ยเสียงดัง“หลี่เจินเจิน! พูดเสียงดังๆ หน่อย!”หลังจากกลับมาที่ต้าเซี่ย ซุนหงอคงรีบไปสรวงสวรรค์เพื่อนำโอสถวิเศษมาให้หลินชีเยี่ย เพื่อรักษาหูที่สูญเสียการได้ยิน แต่เสียงที่ทำให้แก้วหูของเขาร้าวเมื่อตอนนั้นช่างประหลาด ทำให้ประสิทธิภาพของโอสถวิเศษลดลงไปมาก การฟื้นตัวของแก้วหูช้ากว่าที่เขาคิดไว้ ตอนนี้เขาแทบจะได้ยินเสียงเพียงเล็กน้อยเท่านั้นโอสถวิเศษทั่วไปใช้ไม่ได้ผล ซุนหงอคงกับหยางเจี่ยนจึงไปขอให้เต้าเต๋อเทียนจุนปรุงยาให้ แต่การปรุงยาต้องใช้เวลา ตอนนี้หลินชีเยี่ยจึงต้องเอียงหู
