าเอลสั่นเบาๆ ลำแสงสีทองสว่างจ้าพุ่งผ่านท้องฟ้า ไล่ตามร่างของโอดินไปอย่างรวดเร็ว และหายลับไปจากสายตาของทุกคนในชั่วพริบตา“บรากีล่ะ?”หลินชีเยี่ยไม่เห็นร่างของบรากี จึงมองไปรอบๆ ทันทีร่างที่เต็มไปด้วยเลือดร่างหนึ่งตกลงมาจากท้องฟ้าอย่างไร้เรี่ยวแรง ร่วงลงบนซากปรักหักพังของวิหารไม่ไกลนักฝุ่นคลุ้งไปทั่วหลินชีเยี่ยและอีกสองคนรีบวิ่งเข้าไป ท่ามกลางม่านควันพร่ามัว บรากีลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ บนหน้าอกปรากฏรูใหญ่ เลือดไหลนอง พิณที่หักอยู่แทบเท้าของเขาดูหม่นหมองไร้แสง“แค่กๆๆ” บรากีเช็ดเลือดที่มุมปาก ยิ้มให้กับสามคนที่วิ่งมา “แม้ว่าข้าจะบาดเจ็บหนัก แต่โอดินก็บาดเจ็บไม่น้อยเช่นกัน……เป็นอย่างไร? ข้าก็เก่งอยู่บ้างใช่ไหมล่ะ?”“เก่งมาก” ซุนหงอคงพยักหน้า พูดด้วยสีหน้าซับซ้อน “เจ้าเก่งกว่าพวกเราแล้ว……นักดนตรี”บรากีก้าวเดินโซเซไปข้างหน้า มายืนอยู่ตรงหน้าซุนหงอคง รับจอกศักดิ์สิทธิ์ที่เต็มไปด้วยเลือดสดๆ มา ใบหน้าของเขาเปื้อนเลือด แต่ดวงตากลับเปล่งประกายอย่างเจิดจ้า“แบบนี้… น่าจะพอแล้วใช่ไหม?”การสังเวยเทพนอร์สที่เหลืออยู่ทั้งหมด ทำให้จอกศักดิ์สิทธิ์เต็มไปด้วยของเหลวจนล้น นั่นหมายความว่ามันไม่สามารถรับเครื่องสังเวยเพิ่มได้อีกแล้วนี่คือขีดจำกัดสูงสุดของวัตถุศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงสุดแล้วบรากีสูดหายใจลึก มือที่สั่นเทาประคองจอกศักดิ์สิทธิ์ขึ้นสูงท่ามกลางสายฝนโลหิต… เขาค่อยๆ หลับตาลง เสียงแหบพร่าดังขึ้น“อิดุนน์… กลับม
