ทำนองอันเศร้าสร้อยดังก้องบนผืนแผ่นดินอันเงียบสงัดเตร๊ง!พร้อมกับเสียงพิณที่ดังขึ้น แสงประหลาดพุ่งออกมาจากหัวใจของบรากี แสงเหล่านี้หมุนวนอยู่กลางอากาศพร้อมกับเสียงพิณ ค่อยๆ รวมตัวกันเป็นก้อนแสงสีขาวหลายก้อนรัศมีแสงที่แผ่ออกมาจากก้อนแสงเหล่านี้เผยให้เห็นแผ่นกระดาษสีขาวมากมาย ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าราวกับเกล็ดหิมะหลินชีเยี่ยยืนอยู่ท่ามกลางกระดาษที่ร่วงหล่นเหมือนหิมะ เขายกมือขึ้นอย่างสงสัยและรับกระดาษแผ่นหนึ่งไว้ ก้มลงมอง‘วันที่สิบหกเดือนสี่ถึงรักนิรันดร์ของข้า อิดุนน์ข้าได้รับจดหมายตอบกลับของเจ้าแล้ว ได้ยินว่าทุกอย่างที่นั่นเป็นไปด้วยดี ข้าก็สบายใจ ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากแบ่งปันกับเจ้า วันนี้มีคนไข้ใหม่มาที่โรงพยาบาล สวมเสื้อคลุมสีเทายาว ดูน่ากลัว ชื่อของเขาดูเหมือนจะเป็นกิลกาเมช…’สายตาของหลินชีเยี่ยกวาดมองตามลายมือลงไปด้านล่าง เกิดความรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย“เป็นจดหมายเหรอ?” หลินชีเยี่ยเงยหน้าขึ้น มองดูหิมะขาวที่โบกสะบัดรอบตัวบรากี พูดออกมาอย่างเหม่อลอย“ทั้งหมดนี้เป็นจดหมายเหรอ?”หลินชีเยี่ยประเมินคร่าวๆ จดหมายที่รวมตัวกันจากแสงมายาเหล่านี้มีประมาณสองพันกว่าฉบับ ซึ่งมีจำนวนใกล้เคียงกับจดหมายของบรากีที่เก็บไว้ในคลังของโรงพยาบาลทั้งหมดนี้… คือจดหมายที่บรากีและอิดุนน์เขียนถึงกันในช่วงเวลาที่ผ่านมาพร้อมกับการปรากฏของจดหมายเหล่านี้ เสียงคลอเบาๆ ดังขึ้นในท่วงทำนองเศร้าสร้อยของเสียงพิณ ราวกับกำลั
