ภายใต้ท้องฟ้าที่มืดมัว ร่างหนึ่งกำลังปีนขึ้นบันไดหินที่สูงเสียดฟ้าอย่างรวดเร็ว“อิดุนน์ อิดุนน์……”เสื้อคลุมสกปรกของบรากีปลิวไสวในสายลมแรง เขาจ้องมองเงาของวิหารยักษ์ที่แตกสลายบนก้อนเมฆ พลางพึมพำด้วยเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน“อย่ากลัวนะ อิดุนน์……เจ้าจะไม่เป็นอะไร ข้ามาแล้ว มีข้าอยู่ ไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้……”ในกลุ่มเมฆดำ ลูกตาสีแดงฉานขนาดมหึมานั้นหมุนอย่างรวดเร็ว จับจ้องไปที่บรากีที่กำลังปีนขึ้นภูเขาบรากีรู้สึกเย็นวาบที่ท้ายทอย เงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตายักษ์ ความหวาดกลัวและวิตกกังวลที่ไม่อาจอธิบายได้พลันผุดขึ้นในใจบรากีสูดหายใจลึก กดข่มความรู้สึกกดดันที่ดวงตายักษ์นั้นมอบให้ ร่างกลายเป็นลำแสงพุ่งขึ้นสู่ยอดเขาอย่างเต็มกำลัง ชั่วพริบตาก็มาถึงหน้าซากปรักหักพังของวิหาร“ธอร์! แอสการ์ดวุ่นวายไปหมดแล้ว อิดุนน์ไม่เป็นอะไร……ใช่หรือไม่?”บรากีรีบก้าวเข้าไปในวิหาร เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เสียงของเขาก็สะดุดหยุดลงทันทีเหนือซากปรักหักพังของวิหารสีแดงเลือด ร่างที่ไหม้เกรียมและเต็มไปด้วยเนื้องอกกำลังยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางทะเลภาพลวงตาที่ไหลเวียน ในมือกำลังถือคริสตัลสีม่วงที่แตกหัก ราวกับได้ยินเสียงเรียกของบรากี อีกฝ่ายค่อยๆ หันหน้ามา…ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย มองมาทางเขาบรากีเห็นคริสตัลสีม่วงในมือของธอร์ที่ถูกกัดกินไปเกือบครึ่ง ทั้งร่างราวกับถูกสายฟ้าฟาด ชะงักค้างอยู่กับที่!ธอร์ยัดคริสตัลสีม่วงชิ้นสุดท
