านั้นที่รู้ว่าสิ่งนี้จะส่งผลอะไรบ้าง เจ้าไม่กลัวหรือว่าหายนะครั้งนี้จะดึงพวกเจ้าเข้าไปด้วย?”โจวผิงกำกระบี่มองตาเขาอย่างสงบ แล้วยิ้มน้อยๆ “นายรู้ได้ยังไงว่า… พวกเราไม่ใช่ส่วนหนึ่งของหายนะครั้งนี้?”เทพแห่งสงครามขมวดคิ้วแน่น ดูเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ไหล่ข้างเดียวที่เหลืออยู่ก็ถูกแสงกระบี่ฉีกเป็นชิ้นๆ เลือดกระเซ็นกระจายไปทั่วฟ้าความเจ็บปวดทำให้ใบหน้าของเทียร์บิดเบี้ยวเหยเก เขาจ้องมองท้องฟ้าเหนือศีรษะตาเขม็ง กระบี่คมกริบพุ่งมาพร้อมกับเจตจำนงกระบี่อันน่าตกใจ เสียบทะลุกะโหลกศีรษะของเขาราวกับสายฟ้าฟาด แสงกระบี่ละเอียดพลิ้วไหวพริบตาเดียวก็บดร่างของเขาให้กลายเป็นละอองโลหิต!กระบี่ลอยออกมาจากละอองเลือด ตกลงสู่มือของโจวผิง เขาชำเลืองมองเทพแห่งสงครามที่ถูกกฎเกณฑ์แห่งกระบี่ทำลายล้างแล้วหันหลังพุ่งเข้าหาเทพนอร์สที่อยู่บริเวณโดยรอบ……จิตทิวทัศน์หลินชีเยี่ยที่กำลังดื่มชาอยู่ในรถม้า ทันใดนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองไปนอกหน้าต่างที่เต็มไปด้วยเสียงนกร้องและดอกไม้บาน“พวกนายได้ยินเสียงอะไรบ้างไหม?” หลินชีเยี่ยถามด้วยความสงสัย“ได้ยิน” เฉาเยวียนพยักหน้า พูดอย่างไม่แน่ใจว่า “ดูเหมือนจะเป็น… เสียงแตรสัญญาณ?”“กาลาร์” อันชิงอวี๋เอ่ยด้วยความมั่นใจ “พวกเขาเป่าแตรแห่งหายนะ”“เสียงแตรนี้สามารถทะลุผ่านจิตทิวทัศน์ของอาจารย์ และเข้าสู่หูของพวกเราได้” ไป๋หลี่พั่งพั่งเบิกตากว้าง “เป็นของวิเศษจริงๆ”“สุดท้ายเรื่องก็มาถึงขั้นนี
