แอสการ์ดสวนนิรันดร์ร่างที่สวมเสื้อคลุมสีเทาเดินผ่านสวนดอกไม้ที่เต็มไปด้วยโคลน น้ำพุใสไหลผ่านปลายนิ้ว ราวกับสาดละอองฝนลงบนทุกซอกทุกมุมของสวนสายลมอ่อนๆ พัดผมสีทองที่ยุ่งเหยิง บรากียืนอยู่บนผืนดินที่แห้งแล้ง หันมองไกลออกไปใต้เมฆหมอกทึบ เสียงคำรามแผ่วเบาดังมาแต่ไกล กระท่อมไม้ผุพังสั่นสะเทือนตามแรงสั่นของพื้นดิน ส่งเสียงลั่นแผ่วเบา ราวกับว่าจะพังทลายในไม่ช้าบรากีหันกลับมามองกระท่อมไม้ตรงหน้า ถอนหายใจแล้วกล่าวว่า“กระท่อมหลังนี้ก็ควรจะซ่อมแซมใหม่แล้ว……”“ข้างนอกวุ่นวายขนาดนี้ เจ้ายังมารดน้ำต้นไม้อยู่ได้ เจ้าไม่สงสัยอะไรเลยหรือ?”บนทางเดินหินสีฟ้า เทพีแห่งอดีต เอิร์ดเอ่ยถามอย่างสงสัย“สงสัยอะไรหรือ?”“สถานการณ์ของแอสการ์ด”“ข้าไม่สนใจ” บรากีส่ายหัว นิ้วมือยังคงเคลื่อนไหวในอากาศ ทุกครั้งที่ปลายนิ้วโบกไป จะมีสายน้ำพุกลายเป็นฝนชุ่มฉ่ำทุกซอกมุมของผืนดินเขาสวมเสื้อคลุมสีเทาเรียบๆ ยืนอยู่ตรงนั้น ดูราวกับวาทยกรที่เงียบสงบ หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตลงบนผืนดินที่ไร้ชีวา“ไม่ว่าจะเป็นโลกิหรือธอร์ ใครชนะก็ไม่เกี่ยวกับข้า ข้าแค่หวังว่าเมื่อภรรยาของข้ากลับมา สวนแห่งนี้จะกลับคืนสู่สภาพเดิม……หากนางเห็นสวนที่เราสร้างด้วยกันกลายเป็นสภาพน่าเวทนาเช่นนี้ นางคงเสียใจมาก”ดวงตาของบรากีเต็มไปด้วยความอ่อนโยนเอิร์ดมองบรากีที่กำลังตั้งใจรดน้ำด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน“พี่บรากีเจ้าคะ! ข้าขอปลูกดอกไม้กับท่านพี่ได้หรือไม่?” สกัลด์
