เทพีแห่งอนาคตที่ถักเปียสองข้างสีสดใส อุ้มถุงเมล็ดดอกไม้ชนิดหนึ่งมาจากที่ไหนไม่รู้ วิ่งมาหาบรากีแล้วเอียงคอถามบรากียิ้มน้อยๆ ยื่นมือลูบหัวเธอ “ได้สิ”สกัลด์ร้องเสียงดังด้วยความดีใจ กอดถุงเมล็ดดอกไม้วิ่งไปมาบนพื้นดินอย่างตื่นเต้น มือน้อยๆ หยิบเมล็ดดอกไม้ขึ้นมากำหนึ่ง แล้วโปรยขึ้นฟ้าเป็นระยะ ด้วยท่วงท่าเปี่ยมพลังบรากีนำทางสายน้ำ รดน้ำลงบนดินที่สกัลด์โปรยเมล็ดพันธุ์ไว้ทีละจุด รุ้งสายหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างเลือนราง ลอยอยู่เหนือกระท่อมไม้ซู่ ซู่ ซู่เสียงแผ่วเบาดังออกมาจากดิน หน่อเขียวๆ ทยอยแทงทะลุผิวดินขึ้นมาทีละน้อย ราวกับเป็นความหวังที่งอกงามขึ้นมา เติบโตขึ้นอย่างต่อเนื่องท่ามกลางซากปรักหักพัง……บรากีชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นก็เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ“งอกขึ้นมาแล้วหรือ? เป็นไปได้อย่างไร……”“เด็กคนนี้ควบคุมกฎเกณฑ์แห่งการเร่งเวลาน่ะ” เทพีแห่งอดีตมองภาพสกัลด์ที่กำลังหัวเราะและวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน มุมปากปรากฏรอยยิ้มเอ็นดู “มีนางอยู่ สวนของเจ้าคงไม่ต้องใช้เวลาถึงหนึ่งชั่วโมงก็บานสะพรั่งได้แล้วล่ะ”“เยี่ยมไปเลย เยี่ยมจริงๆ!!” บรากีปรบมือซ้ำๆ ด้วยความยินดีจนออกนอกหน้าเขาเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปมองเอิร์ดอีกครั้ง “เอ่อ แล้วเวอร์ดานดิเล่า?”“นางกำลังมองดูแอสการ์ดอยู่” เอิร์ดตอบอย่างสงบ “ดูเหมือนจะมีเทพจากต้าเซี่ยบุกเข้ามา……สงครามภายในของนอร์สนั้น พวกเราสามเทพีไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยว แต่หากมีศั
