งูที่เลื้อยไป! เธอจ้องมองหัวของเฟนริร์ที่อยู่ใต้ร่างด้วยสายตาเย็นชา ณ จุดที่เนื้อและกะโหลกบรรจบกัน กลลวงสีดำสนิทกำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้นดวงตาสีแดงฉานที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นของเฟนริร์ค่อยๆ เลือนรางไปตามการก่อตัวของกลลวงนั้น ในที่สุดก็จมดิ่งลงสู่ความสับสนอย่างลึกซึ้ง……“โลกิตายแล้ว ตั้งแต่นี้ต่อไป ฉันคือเจ้านายของแก” ซือเสี่ยวหนานเผยอริมฝีปากเล็กน้อย พูดประโยคแรกซ้ำอีกครั้งอย่างสงบเส้นใยนับไม่ถ้วนไหลเข้าสู่หัวของเฟนริร์ กลลวงนั้นก่อตัวสำเร็จในที่สุด ซือเสี่ยวหนานปล่อยมือ ร่างของเธอลอยกลับลงสู่พื้นราวกับภูตผีไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร ดวงตาของเฟนริร์จึงกลับมามีประกายอีกครั้งแต่ตอนนี้ความโกรธแค้น ความไร้จำนน และความมุ่งร้ายในดวงตาของมันได้หายไปหมดแล้ว มันออกแรงดึงร่างออกจากหลุมยักษ์ ก้มหัวที่ดุร้ายลงเล็กน้อย ถูไถมือของซือเสี่ยวหนานที่อยู่ด้านล่าง ดูสนิทสนมกันมากซือเสี่ยวหนานใช้กลลวงหลอกการรับรู้ของมัน แทนที่ความทรงจำเกี่ยวกับโลกิผู้เป็นพ่อด้วยตัวเธอเองซือเสี่ยวหนานลูบขนแข็งของเฟนริร์อย่างสงบ ร่างของเธอพลิ้วขึ้นไปบนหลังของอสูรหมาป่า เธอยืนอยู่บนหลังของเฟนริร์ที่ใหญ่โตราวกับภูเขาลูกเล็กท่ามกลางเสียงคำรามต่ำๆ ของอสูรหมาป่า สายตาของเธอกวาดมองอาชญากรรอบข้างที่ตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เอ่ยเสียงเรียบ“อยากตาย……หรืออยากมีชีวิตอยู่?”
