อาณาจักรยักษ์ภูเขาหิมะยอดเขาสีขาวโพลนดูราวกับเสาขนาดมหึมา แทงทะลุท้องฟ้าสีเทามืดครึ้ม เกล็ดหิมะปลิวว่อนพร้อมกับลมพายุโหมกระหน่ำไปทั่วฟ้าดินนี่คือดินแดนเหนือสุดของอาณาจักรยักษ์ และเป็นพื้นที่ชายขอบที่สุดของแอสการ์ดทั้งหมดเกล็ดหิมะขนาดเท่าฝ่ามือโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า กลบเสียงทุกอย่างให้เงียบสงัด ท่ามกลางพื้นหิมะที่เงียบงัน ร่างสองร่างพลันปรากฏขึ้นจากเส้นสีดำที่กระจายตัวเหลิ่งเซวียนก้าวออกมาอย่างโซเซ ขาท่อนล่างจมหายไปในหิมะที่ทับถมหนา เขามองไปรอบๆ อย่างมึนงง สายตาหยุดอยู่ที่ร่างของหญิงสาวผมดำที่ล้มอยู่บนพื้นหิมะไม่ไกลนัก กำลังพยายามลุกขึ้น……“เสี่ยวหนาน!”เหลิ่งเซวียนฝ่าหิมะเดินไปหาซือเสี่ยวหนานที่เต็มไปด้วยเลือด พยุงเธอขึ้นจากพื้น“เสี่ยวหนาน เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”“ไม่เป็นไร……” ซือเสี่ยวหนานส่ายหน้าที่ซีดขาว ชี้ไปที่ฝ่ามือของตัวเอง พลางยิ้มอย่างอ่อนแรง “ตอนอยู่ที่เทือกเขาคุนหลุน พระนางหวังหมู่ได้ส่งพลังปราณให้ฉันเพื่อยืดอายุวิญญาณที่กำลังจะดับ แม้ว่าโลกิจะสูญสลายไปแล้ววิญญาณของฉันก็จะไม่ดับสูญในทันที……ด้วยพลังปราณนี้ วิญญาณของฉันจะอยู่ได้อีกครึ่งชั่วโมง แต่เดิมพลังปราณนี้ใช้เพื่อป้องกันไม่ให้โลกิใช้พันธวิญญาณฆ่าฉัน แต่ตอนนี้โลกิตายไปแล้ว……ฉันอยากใช้ครึ่งชั่วโมงสุดท้ายนี้ทำอย่างอื่น”เหลิ่งเซวียนราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ยืนนิ่งอยู่กับที่“กลับบ้าน……” ซือเสี่ยวหนานมองตาเขา ยิ้มอย่างอ่อนแรงเธอ
