เมื่อได้ยินน้ำเสียงเผด็จการของซือเสี่ยวหนาน เหลิ่งเซวียนก็ไม่พูดอะไรอีกเขานิ่งเงียบไปชั่วขณะ ภายใต้การงัดปลายนิ้วของซือเสี่ยวหนาน สุดท้าย เขาก็ค่อยๆ อ้าปากออก……ซือเสี่ยวหนานส่งโอสถเม็ดนี้เข้าไปในปากของเหลิ่งเซวียน “กินเถอะ”“ฉันกินเสร็จแล้ว”“……ถึงฉันจะมองไม่เห็น แต่ฉันก็ไม่ได้โง่” ซือเสี่ยวหนานถอนหายใจอย่างจนปัญญา “ล้วนเป็นกลอุบายที่ฉันเคยใช้มาก่อน นายจะหลอกฉันได้อย่างไร? เคี้ยวให้ละเอียดแล้วกลืนลงไป”เหลิ่งเซวียนหยุดชั่วครู่ จากนั้นเสียงกรอบแกรบของการเคี้ยวยาก็ดังขึ้นข้างหูของซือเสี่ยวหนาน เมื่อได้ยินเสียงที่ชัดเจนนี้ ใบหน้าที่ตาบอดของซือเสี่ยวหนานก็ปรากฏรอยยิ้มน้อยๆเธอเหมือนเด็กที่พอใจ ทั้งตัวผ่อนคลายลง สีหน้าซีดลงอีกเล็กน้อย……“เป็นยังไงบ้าง? โอสถนิรันดร์อร่อยไหม?” ซือเสี่ยวหนานถามด้วยความใคร่รู้“……ไม่อร่อย มีรสฝาดนิดหน่อย” เหลิ่งเซวียนเว้นวรรค “แต่ว่า บาดแผลของฉันดูเหมือนจะเริ่มหายแล้ว”“แน่นอนอยู่แล้ว นี่คือโอสถนิรันดร์……แค่กินมันเข้าไป ไม่ว่าจะได้รับบาดเจ็บหนักแค่ไหน ก็สามารถรักษาให้หายได้ในทันที แนวคิดเรื่องความตายจะถูกลบออกไป อายุขัยจะไร้ที่สิ้นสุด……” ซือเสี่ยวหนานยิ้มอย่างซุกซน พูดด้วยเสียงอ่อนแรงว่า “ยินดีด้วยนะ เหลิ่งเซวียน ต่อไปนี้นายจะมีอายุยืนยาวเหมือนภูเขาหนานซานจริงๆ แล้ว……”ร่างกายของเหลิ่งเซวียนค่อยๆ ตั้งตรงขึ้น ฝีเท้าก็เร็วขึ้น เขาแบกซือเสี่ยวหนานไว้ ก้าวเดินไปข้างหน้
