า“เหลิ่งเซวียน……เราถึงไหนแล้ว?” หลังจากผ่านไปสักพัก ซือเสี่ยวหนานเอ่ยถามแผ่วเบา“ผ่านชายแดนทางเหนือมาแล้ว ถึงภูเขาฉางไป๋แล้ว”“ต้าเซี่ยหนาวไหม? ฉันไม่รู้สึกถึงอุณหภูมิแล้ว……”“หนาวนิดหน่อย แต่สำหรับทางเหนือแล้ว อุณหภูมินี้ถือว่าอุ่นแล้วนะ”“ทางเหนือเหรอ……งั้นคงยังอีกไกลกว่าจะถึงชางหนานสินะ?”“ยังเหลืออีกหน่อย แต่ฉันจะไปขโมยเครื่องบิน เดี๋ยวก็ถึงแล้ว”เมื่อได้ยินน้ำเสียงจริงจังของเหลิ่งเซวียน ซือเสี่ยวหนานหลุดขำออกมา จากนั้นก็ไออย่างรุนแรง ไอติดต่อกันไม่หยุดราวกับจะเอาปอดออกมาทั้งอันโลหิตพลันย้อมหลังของเหลิ่งเซวียนให้เป็นสีแดงฉาน“ฉันเป็นเทพแห่งกลลวงไปครึ่งหนึ่งแล้ว ใครจะเป็นเทพแห่งกลลวงแล้วไปแย่งเครื่องบินกับคนธรรมดา……แค่กแค่ก แค่ก……ฉันจะพยายามอีกนิด……เดี๋ยวพวกเราก็จะได้กลับบ้านแล้ว”เสียงของซือเสี่ยวหนานค่อยๆ อ่อนแรงลง ในขณะเดียวกัน เส้นใยสีดำหลายเส้นก็ยืดออกมาจากร่างกายของเธอถักทอกันเป็นสัญลักษณ์ลึกลับ ร่างของพวกเขาหายวับไปในพริบตาพลังชีวิตเหือดแห้ง แต่ยังฝืนใช้ ‘กลลวง’ ซือเสี่ยวหนานรู้สึกเหมือนมีค้อนทุบศีรษะอย่างรุนแรง ทำให้สมองพร่าเลือนไปชั่วขณะเมื่อเธอพยายามดิ้นรนกลับมาคิดได้ ก็รู้สึกว่าทั้งศีรษะเหนียวเหนอะ เธอยกมือขึ้นลูบใบหน้า เปื้อนเลือดสดเต็มมือเวลาของเธอใกล้จะหมดลงแล้วปัง!ละอองเลือดระเบิดออกมาจากแผ่นหลังของซือเสี่ยวหนาน กลายเป็นเส้นใยสีขาวบางๆ แล้วสลายไปในอากาศ……เธอดูดซับกฎเกณฑ์แ
