ทิตย์สลัวส่องผ่านเมฆหมอก ราวกับโปรยผงตะกั่วสีเทานับไม่ถ้วน ทำให้อาคารรอบข้างดูซีดเซียวและหนาวเหน็บที่นี่ไม่ใช่ต้าเซี่ย“แค่ก แค่ก แค่ก……”เหลิ่งเซวียนกำลังจะเอ่ยปาก ซือเสี่ยวหนานที่อยู่ด้านข้างก็ไออย่างรุนแรงซือเสี่ยวหนานโค้งตัวลงด้วยความทรมาน เลือดสีดำไหลออกมาจากลำคอไม่หยุด น้ำตาที่เคยใสสะอาดบัดนี้ย้อมด้วยสีโลหิต ทำให้ดวงตาแดงก่ำ“เสี่ยวหนาน!” เหลิ่งเซวียนเบิกตากว้าง“ฉันไม่เป็นไร……” ซือเสี่ยวหนานกล่าว ดวงตาสีแดงก่ำดูเลื่อนลอย เธอมองพื้นที่เท้าของตัวเอง เสียงแผ่วเบาราวกับกำลังพึมพำกับตัวเอง “โลกิตายแล้ว……กฎแห่งกลลวงเพียงหนึ่งเดียวในโลกกำลังไหลเข้าสู่ร่างกายของฉันอย่างต่อเนื่อง……ถ้าฉันต้องการ ฉันสามารถสร้าง ‘กลลวง’ และย้ายไปยังบริเวณใกล้ต้าเซี่ยได้โดยตรง……ฉันแค่รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย……ขอเวลาอีกสักพัก……ฉันต้องทำได้แน่……”ก่อนที่เหลิ่งเซวียนจะยื่นมือไปพยุงเธอ รอบตัวของซือเสี่ยวหนานมีเส้นใยสีดำนับไม่ถ้วนรวมตัวกัน แล้วร่างของพวกเขาก็หายไปอีกครั้งหลังจากทำซ้ำหลายครั้ง เหลิ่งเซวียนได้เห็นกับตาตัวเองว่าพวกเขาย้ายจากอาณาจักรยักษ์ในแอสการ์ด ไปยังทวีปยุโรปในโลกแห่งความเป็นจริง ไปยังเกาะเปล่าเปลี่ยวกลางมหาสมุทร และไปยังเมืองร้างนิรนาม……ทุกครั้งที่ใช้ ‘กลลวง’ ซือเสี่ยวหนานจะอาเจียนเลือดสีดำออกมาเป็นจำนวนมาก ดวงตาที่เคยใสกระจ่างก็ยิ่งขุ่นมัวขึ้นเรื่อยๆแม้จะเป็นเช่นนั้น เธอก็ไม่ปริปากบ่นแม้แต่คำเดียว
