จ็บ……” ซือเสี่ยวหนานที่กำลังจะหมดสติ กลับตื่นขึ้นมาแล้วกระซิบถาม“แค่รอยถลอกเล็กน้อยเท่านั้น ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง” เหลิ่งเซวียนตอบอย่างสงบริมฝีปากซีดของซือเสี่ยวหนานเม้มเข้าหากันเล็กน้อย เธอเงียบไปนาน มือสั่นเทาล้วงเข้าไปในอก หยิบยาเม็ดกลมสีขาวบริสุทธิ์ออกมา ยื่นไปที่ปากของเหลิ่งเซวียน……“อ้าปาก”“โอสถนิรันดร์?” เสียงของเหลิ่งเซวียนสะดุด “เธอไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าจะเอาของนี่กลับไปต้าเซี่ย?”“……ฉันเปลี่ยนใจแล้ว” ซือเสี่ยวหนานยิ้มอย่างอ่อนแรง “โอสถเม็ดนี้ถูกปรุงขึ้นมาก็เพื่อให้คนกิน… ถ้าอย่างนั้นทำไมจะให้นายกินไม่ได้ล่ะ? แม้ว่านายจะไม่มีผนึกต้องห้ามหรือผนึกเทวะ แต่ฉันเชื่อว่านายคือคนที่เหมาะสมที่สุดในโลกสำหรับโอสถเม็ดนี้……”“แล้วเธอล่ะ? เธอเป็นคนแย่งชิงโอสถมา เธอก็เป็นคนฆ่าโลกิ……ทำไมเธอถึงกินมันไม่ได้ล่ะ?”ซือเสี่ยวหนานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างขมขื่น“ฉัน……ไม่คู่ควรกับมัน”“ทำไมล่ะ? เพราะเธอทรยศต้าเซี่ย? หรือเพราะเธอเป็นตัวแทนของเทพแห่งกลลวง?” เหลิ่งเซวียนส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “เสี่ยวหนาน ฉันไม่ต้องการโอสถนี้จริงๆ เธอเอง……”“อ้าปาก!” ซือเสี่ยวหนานตะเบ็งเสียง เอ่ยซ้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงจริงจัง“อย่าให้ฉันต้องใช้แรงที่เหลืออยู่ไปกับการโต้เถียง……ฉันจะไม่ทะเลาะกับนายหรอก เหลิ่งเซวียน ตอนนี้ฉันเป็นครึ่งเทพแห่งกลลวงแล้ว……นายสู้ฉันไม่ได้หรอก”
