เหลิ่งเซวียนนอนอยู่บนพื้นทรายสีเลือด จ้องมองไปยังโลกิที่ค่อยๆ ฟื้นตัวบนท้องฟ้า ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนตายเขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ถ่มน้ำลายขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างแรง แล้วหัวเราะเยาะ“ถูกมนุษย์ธรรมดาอย่างฉันถ่วงเวลาได้นานขนาดนี้ เทพแห่งกลลวง… ก็แค่นี้เองสินะ”มือทั้งสองข้างของโลกิฟื้นคืนสภาพ เมื่อได้ยินประโยคนั้น สีหน้าของเขาก็เย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัดครึ่งบนของร่างกายลอยอยู่กลางอากาศ มือขวาหยิบปืนไรเฟิลขนาดใหญ่จากพื้นขึ้นมา ปากกระบอกปืนสีดำสนิทเล็งไปทางเหลิ่งเซวียนที่นอนจมกองเลือด เขาเอ่ยเสียงเรียบ“กระสุนนัดสุดท้าย เก็บไว้ให้ตนเองก็แล้วกัน”ในขณะที่เขากำลังจะเหนี่ยวไกปืน พลังสีดำและสีขาวก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจากทะเลทรายที่อยู่ห่างออกไป!ร่างหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางพลังหยินหยาง ยกมือขึ้นแล้วคว้ามาทางนี้“สรรพสิ่ง จงปลดอาวุธ”แกร๊ก!!ปืนไรเฟิลขนาดใหญ่ในมือของโลกิสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ชิ้นส่วนภายในบิดเบี้ยวเอง กระสุนสีทองเข้มหลุดออกมาจากช่องบรรจุกระสุนอย่างรวดเร็ว!กระสุนหลุดออกไป ถึงแม้โลกิจะเหนี่ยวไกก็มีเพียงเสียงลั่นไกเบาๆ ดังออกมาจากลำกล้อง โลกิขมวดคิ้ว มองไปยังทิศทางที่มีพลังสีขาวดำพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า“นั่น……” โลกิหรี่ตาลงเล็กน้อย ราวกับกำลังครุ่นคิดบางสิ่งในตอนนั้น ร่างทั้งสี่ตกลงมาจากท้องฟ้าราวกับอุกกาบาต พุ่งลงมากระแทกพื้นรอบๆ โลกิอย่างรุนแรง พวกเขายืนอยู่ในทิศทั้งสี่ ท่ามกลางพายุทรายที่โหมกระหน่ำ
