อสรพิษดำนับไม่ถ้วนที่พันรอบตัวซือเสี่ยวหนานค่อยๆ หมดลมหายใจและร่วงหล่นลงพื้น เธอยืนโซเซอยู่ท่ามกลางแอ่งเลือดและของเหลว ถอยหลังไปหลายก้าวก่อนจะทรงตัวได้การตายของโลกิไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายแต่อย่างใด ดวงตาของเธอไม่มีแววยินดีแม้แต่น้อย กลับสงบนิ่งราวกับบึงโบราณที่มองไม่เห็นก้นซือเสี่ยวหนานถอนหายใจยาว แล้วค่อยๆ มองหาบางสิ่งท่ามกลางเลือดข้นที่เกลื่อนพื้นไม่นาน เธอก็ดูเหมือนจะพบบางอย่าง ปลายนิ้วคีบยาเม็ดหนึ่งขึ้นมาจากกองเลือด แล้วค่อยๆ ยกขึ้น……นั่นคือหนึ่งในยาสองเม็ดที่เธอมอบให้โลกิตั้งแต่แรก ซึ่งก็คือ ‘ยาพิษ’ ในความเข้าใจของโลกิซือเสี่ยวหนานใช้ปลายนิ้วถูเบาๆ บนผิวยา ชั้นป้องกันพิกเซลก็หลุดออกทันที เผยให้เห็นผิวยาสีขาวบริสุทธิ์ด้านในนี่คือ ‘โอสถอมตะ’โลกิไม่มีทางคิดได้เลยว่าสิ่งที่เขาตามหามานานแสนนาน ซือเสี่ยวหนานกลับยื่นให้เขาตั้งแต่แรกด้วยตัวเองตั้งแต่ต้น ในขวดยาสองใบที่ซือเสี่ยวหนานมอบให้โลกิ มีทั้งโอสถอมตะที่ห่อหุ้มด้วยชั้นป้องกันพิกเซล และพิษกร่อนวิญญาณอีกเม็ดที่เธอนำออกมาจากหอโอสถตอนที่โลกิบังคับให้ซือเสี่ยวหนานกินยาครั้งแรก ยาที่ทำให้ซือเสี่ยวหนานเป็นพิษก็คือ ‘พิษกร่อนวิญญาณ’ ส่วนโอสถอมตะนั้นมีชั้นป้องกันพิกเซลห่อหุ้มอยู่ จึงไม่ได้ละลายอย่างสมบูรณ์ หลังจากโลกิใช้ ‘กลลวง’ เขียนประวัติศาสตร์ใหม่ ยาสองเม็ดนี้ก็ถูกโลกิติดป้าย ‘ยาพิษ’ และถูกละเลยไปตลอดการกลืนยาครั้งที่สองของซือเสี่
