ซือเสี่ยวหนานใช้นิ้วทั้งสิบข่วนพื้นสีขาวสะอาด เลือดสดไหลเต็มร่องนิ้ว ทั้งร่างบิดเบี้ยวราวกับสัตว์เลื้อยคลานร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดบนพื้น“ท่านโลกิ……” เธอกัดฟันพูดอย่างยากลำบาก ยังพูดไม่ทันจบ เลือดสีดำก็พุ่งออกมาจากลำคอ กระเซ็นเปื้อนพื้นสีขาวสะอาดโลกิหรี่ตามองดูซือเสี่ยวหนานที่กำลังทุกข์ทรมานอยู่เบื้องล่าง ใบหน้าไร้อารมณ์ ไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นแม้แต่น้อย“ท่าน…โล……กิ……!!” ซือเสี่ยวหนานนอนคว่ำอยู่บนพื้น คำรามเสียงต่ำอย่างไม่ชัดเจนเสียงทุ้มต่ำก้องไปทั่วโบสถ์อันกว้างใหญ่ โลกิที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ถอนหายใจยาว แล้วค่อยๆ เอ่ยปาก“ตั้งแต่แรกเริ่ม เจ้าไม่ควรทรยศข้าเลย……เสี่ยวหนาน”“ฉันไม่ได้……ทรยศ……คุณ……นี่เป็น……ต้าเซี่ย……”“นี่เป็นแผนการของเทพต้าเซี่ยงั้นเหรอ? พวกเขาสับเปลี่ยนโอสถอมตะ?” โลกิหัวเราะเยาะ “เสี่ยวหนานที่รักเจ้าคิดจริงๆ หรือว่าข้าจะเชื่อเรื่องโกหกพรรค์นี้?”ซือเสี่ยวหนานนอนคว่ำอยู่ในแอ่งเลือดสีดำ ดวงตาสีแดงก่ำจ้องมองไปที่โลกิบนบัลลังก์เทพอย่างแน่วแน่ “ต้าเซี่ยไม่รู้เลยว่าข้าจะแทรกซึมเข้าไปในเทือกเขาคุนหลุน แม้แต่การสั่งให้เจ้าไปขโมยโอสถอมตะก็เป็นความคิดชั่ววูบของข้า……พวกเขาจะสามารถสับเปลี่ยนล่วงหน้าได้อย่างไร? และถ้าพวกเขาเป็นคนสับเปลี่ยนจริงๆ แล้วสิ่งที่เจ้าซ่อนไว้ในบาดแผลที่หลังของเจ้าคืออะไร?”เมื่อโลกิพูดจบ ร่างของเขาก็หายวับไปจากบัลลังก์ในชั่วพริบตา และปรากฏตัวอีกครั้งที่ด้านห
