ลังของซือเสี่ยวหนานมือที่ขาวซีดและยาวเรียวของเขาพุ่งเข้าแทงหลังของซือเสี่ยวหนานอย่างรุนแรง เลือดสาดกระเซ็น ปลายนิ้วของเขาออกแรงกระชากอย่างแรง ในวินาถัดมาก็คีบยาลูกกลอนสองเม็ดที่ห่อด้วยผ้าบางออกมาจากเนื้อที่เปื้อนเลือด!เสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดของซือเสี่ยวหนานดังก้องไปทั่วทั้งโบสถ์ในทันที!โลกิคีบผ้าบางสองชิ้นที่เปื้อนเลือดไว้ที่ปลายนิ้ว เหลือบมองซือเสี่ยวหนานที่นอนอยู่ในกองเลือด แล้วเอ่ยเสียงเรียบ“เจ้าคิดว่าใช้ [ผ้าไร้พันธะ] แล้วจะหลอกการรับรู้ของข้าได้หรือ? เจ้าคิดว่าซ่อนมันไว้ในบาดแผลแล้วข้าจะไม่พบ?วิธีการแบบนี้ มันไร้เดียงสาและน่าตลกพอๆ กับตอนที่เจ้าใช้ [ความแค้นของพระศิวะ] ปลอมมาหลอกข้าเมื่อก่อนนั่นแหละ”สายตาของซือเสี่ยวหนานเบิกกว้าง เธอพยายามหันหน้าไปมองโลกิที่ยืนอยู่ข้างๆ ตัวเองอย่างยากลำบาก แล้วกัดฟันพูดว่า “คุณ……รู้……มาตลอดเหรอ?”มุมปากของโลกิยกขึ้นเล็กน้อย เขายื่นมือไปคว้าผมของซือเสี่ยวหนานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ดึงศีรษะของเธอขึ้นมา จ้องตาเธอแล้วพูดทีละคำ“เสี่ยวหนาน เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมข้าโลกิ……ถึงได้เป็นเทพแห่งกลลวง?”“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเทพแห่งกลลวงคืออะไร?!”“กลลวงของเจ้าถึงแม้จะไม่เลว แต่เมื่อเทียบกับข้าแล้ว ก็ยังคงด้อยเกินไป ดังนั้นเจ้าจึงถูกกำหนดให้เป็นได้แค่ตัวแทนเท่านั้น……ไม่มีทางที่จะกลายเป็นเทพแห่งกลลวงได้”โลกิปล่อยมือ ศีรษะของซือเสี่ยวหนานกระแทกพื้นอย่างแรง
