ทันใดนั้นก็เกิดบาดแผลเลือดไหลนองขึ้นมา“แล้วทำไม… คุณถึง……”“ทำไมข้าถึงยังพกเจ้าติดตัวไว้งั้นหรือ?” โลกิหัวเราะเบาๆ “เทพแห่งกลลวงก็ต้องมีคนคลายเหงาบ้างไม่ใช่หรือ?เสี่ยวหนาน เจ้ามีพรสวรรค์มาก ตั้งแต่หลายปีก่อน ข้าก็รู้แล้วว่าเจ้าคือตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับการเป็นตัวแทนของข้า แต่ข้าสงสัยว่าด้วยพรสวรรค์ของเจ้า ความอดทนของเจ้า ความโหดร้ายของเจ้า รวมถึงความเกลียดชังที่มีต่อข้า……ในอนาคต เจ้าจะสามารถสร้างกลลวงแบบไหนเพื่อพยายามฆ่าข้า? สองปีที่ผ่านมาที่ข้าให้เจ้าอยู่ข้างกาย ให้เจ้าทำงานแทนข้า ให้เจ้าไปขโมยโอสถอมตะ ก็เพื่อจะดูว่าในที่สุดแล้ว เจ้าจะส่งคำตอบแบบไหนให้ข้า”โลกิหยุดชั่วครู่ แล้วกวาดตามองโอสถอมตะสองเม็ดในมือ “แต่น่าเสียดาย คำตอบที่เจ้าส่งมา… ทำให้ข้าผิดหวังมาก”โลกิหมุนตัวเดินขึ้นบันได เปิด [ผ้าไร้พันธะ] ที่คลุมอยู่บนผิวของยาสองเม็ด ใช้ปลายนิ้วคีบมันไว้ แล้วค่อยๆ ยกขึ้นสู่ริมฝีปากของตัวเอง……ทันใดนั้น เขาก็ชะงักฝีเท้าเขาหันกลับไปมอง เห็นซือเสี่ยวหนานที่กำลังทุกข์ทรมานอยู่ในกองเลือด กำลังจ้องเขาอย่างเอาเป็นเอาตายราวกับอยากจะฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆโลกิค่อยๆ ลดยาสองเม็ดที่กำลังจะนำเข้าปากลงมุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “เจ้าคงไม่คิดว่าแค่ใช้ความเจ็บปวดของตัวเองเป็นข้อแลกเปลี่ยน แล้วจะสามารถหลอกให้ข้ากินยาสองเม็ดนี้ลงไปโดยตรงได้หรอกนะ? ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ คำตอบของเจ้า……ก็ยังพอมีอะไรน่าสนใจอย
