ู่บ้าง”ซือเสี่ยวหนานแทบจะกัดฟันจนแตก ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา “คุณคิด……มากไป……”“จริงหรือ?”โลกิยกมือขึ้นดีดนิ้วเบาๆ เส้นใย ‘กลลวง’ ที่วางไว้ก่อนหน้านี้วาบผ่านโบสถ์ซือเสี่ยวหนานที่กำลังดิ้นรนอย่างทรมานในกองเลือดกลับมายืนอยู่กลางหอประชุมใหญ่อีกครั้งอย่างกะทันหันเลือดสีดำที่ไหลออกมาจากทวารทั้งเจ็ดหายไปอย่างไร้ร่องรอย เธอที่กำลังจะตายกลับมาอยู่ในสภาพเดิมตอนที่ยืนอยู่ใต้บันได แผ่นหลังที่เคยฉีกขาดก็กลับมาเป็นปกติในที่สุดโลกิก็ใช้ ‘กลลวง’ ในวินาทีสุดท้ายก่อนที่มันจะหมดฤทธิ์ เปลี่ยนแปลงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตในมือของซือเสี่ยวหนานยังคงถือยาพิษสองเม็ดอยู่ ยังไม่ได้กลืนกิน แน่นอนว่าพิษก็ยังไม่ออกฤทธิ์แม้ว่าพิษจะหายไป แต่สีหน้าของซือเสี่ยวหนานก็ยังคงซีดเผือดอย่างมาก นิ้วมือที่หนีบยาสองเม็ดนั้นสั่นเล็กน้อยดูเหมือนว่าเธอยังไม่ได้สติจากความเจ็บปวดอย่างรุนแรงเมื่อครู่ปัง!ร่างของโลกิวูบไปอยู่ด้านหลังซือเสี่ยวหนาน ปลายนิ้วของเขากรีดผิวหนังของซือเสี่ยวหนานอีกครั้ง หยิบยาสองเม็ดที่ห่อด้วย [ผ้าไร้พันธะ] ออกมาซือเสี่ยวหนานอ้าปากโดยไม่รู้ตัวเพราะความเจ็บปวดรุนแรง โลกิเปิด [ผ้าไร้พันธะ] ในมือออก แล้วดีดนิ้วเบาๆเงาดำสองก้อนก็ตกลงไปในลำคอของเธอ ไหลผ่านหลอดอาหารลงไปในท้อง“แค่กๆๆ” ซือเสี่ยวหนานลูบคอพลางไอรุนแรงโลกิบังคับให้เธอกินยาสองเม็ดที่เขาเอาออกมาจากแผ่นหลังของซือเสี่ยวหน
