ไปนาน ในที่สุดเธอก็พยักหน้า“ค่ะ……เข้าใจแล้ว”แม้น้ำเสียงของโลกิจะดูอ่อนโยน แต่ซือเสี่ยวหนานรู้ดีว่าเธอไม่มีทางเลือก ถึงเธอจะไม่ยอมกลืนยาเม็ดนั้นเองโลกิก็จะบังคับยัดยาสองเม็ดเข้าปากเธออย่างไม่ปรานี สิ่งที่เขาตัดสินใจแล้วไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้เลยเมื่อเห็นซือเสี่ยวหนานพยักหน้า รอยยิ้มที่มุมปากของโลกิก็ยิ่งสดใสขึ้น แต่ก็กลับสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็ว เขาใช้คางชี้ไปที่ขวดยาสองขวดบนพื้น แล้วพูดเสียงเรียบ“กิน”ซือเสี่ยวหนานค่อยๆ ก้มตัวลงหยิบขวดยาสองใบที่อยู่ข้างเท้า เทยาออกมาขวดละหนึ่งเม็ด แล้ววางไว้บนฝ่ามือซือเสี่ยวหนานจ้องมองยาสองเม็ดนั้น สูดหายใจลึก แล้วกลืนทั้งสองเม็ดเข้าไปในท้องพร้อมกัน!เมื่อโลกิยืนยันว่าเธอกินยาจริงๆ แล้ว จึงค่อยๆ เดินกลับไปนั่งบนบัลลังก์ เท้าคางด้วยมือข้างเดียว มองดูซือเสี่ยวหนานที่อยู่ด้านล่างบันไดอย่างสนใจทั้งโบสถ์ตกอยู่ในความเงียบสงัดหนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที……แสงอาทิตย์สีเหลืองอำพันส่องผ่านหน้าต่างสีสันสดใส ทอดแสงเป็นประกายคล้ายแก้วลงบนตัวซือเสี่ยวหนานเธอกำมือแน่น กัดริมฝีปากจนเลือดสดๆ ไหลลงมาตามคางหยดลงบนพื้นห้าวินาที… หกวินาที… เจ็ดวินาที……เวลาผ่านไปทีละวินาที ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ใบหน้าซีดเผือดราวกระดาษของซือเสี่ยวหนานในที่สุดก็บิดเบี้ยวอย่างรุนแรงจนทนไม่ไหว!เลือดสีดำไหลออกมาจากทวารทั้งเจ็ด เธอส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวด ก้าวเท้าสั่นเทาไปข้างหน้า แต่ไม
