ที่โงนเงนก้าวออกไป ยืนขวางอยู่ด้านหน้าของดาบศักดิ์สิทธิ์สายรุ้งที่กำลังหวนคืนเขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ระดมพลังจิตที่เหลืออยู่ครั้งสุดท้าย ดวงตาเปล่งประกายความมุ่งมั่นที่จะสู้จนตัวตาย!มาถึงขั้นนี้แล้ว เขาไม่มีทางเลือกอื่น สิ่งที่ทำได้มีเพียงแค่พยายามถ่วงเวลาให้สะพานสายรุ้งอีกสักหน่อย……แม้จะเพียงไม่กี่วินาทีก็ตามขณะที่หลินชีเยี่ยโน้มตัวลง เตรียมพร้อมที่จะต่อสู้กับเฮลาเป็นครั้งสุดท้าย เงาสีเทาสายหนึ่งราวกับข้ามผ่านกาลเวลา พุ่งออกมาจากด้านหลังของเขาด้วยความเร็วที่ไม่อาจเข้าใจได้!ในชั่วพริบตา ทุกสิ่งรอบข้างดูเหมือนจะช้าลงฝุ่นที่ลอยอยู่ในอากาศหยุดนิ่ง คลื่นในแอ่งเลือดหยุดเป็นวงกลม เทพนอร์สทั้งหลายราวกับติดอยู่ในรอยแยกของเวลา ไม่ขยับเขยื้อนราวกับรูปปั้น……สายลมแผ่วเบาที่พัดชายเสื้อของหลินชีเยี่ยยังไม่ทันจะปลิวสะบัด ก็ถูกลมพายุจากการเคลื่อนไหวของคนผู้หนึ่งพัดม้วน พัดพลังแห่งความตายที่ปั่นป่วนออกไปเป็นช่องว่าง!ร่างชายชราผมขาวในชุดสีเทา ปรากฏตัวต่อหน้าบึงน้ำลึกโดยไม่รู้ตัว ดาบยาวสีขาวบริสุทธิ์ที่เอวค่อยๆ ถูกชักออกจากฝัก…แสงคมกริบเฉือนผ่านพลังแห่งความตายที่แผ่ซ่านไปทั่วฟ้า ปะทะกับเฮลาที่พุ่งมาดุจอัสนี เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวดังขึ้นกลางสะพานสายรุ้ง แรงลมเกือบจะพัดหลินชีเยี่ยที่บาดเจ็บสาหัสให้ร่วงลงจากสะพานเขาใช้ข้อศอกบังใบหน้า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ มองร่างในชุดสีเทาผมขาว ม่านตาหดเกร็งโดยไม่รู้
