หลินชีเยี่ยตะลึงงันเขาอยู่อีกด้านของหลักศิลา แม้จะมองไม่เห็นสีหน้าของซือเสี่ยวหนานในตอนนี้ แต่จากน้ำเสียงของเธอ ก็สัมผัสได้ถึงพลังและความเชื่อมั่นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนนี่แตกต่างจากซือเสี่ยวหนานที่หลินชีเยี่ยเคยเจอในเมืองชางหนาน แตกต่างจากตอนที่พบเธอในหมอก……แตกต่างจากซือเสี่ยวหนานที่เขาเคยเห็นในทุกช่วงเวลา!ตอนนี้ ซือเสี่ยวหนานเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังจะฉีกหน้ากากปลอมๆ ออก ค่อยๆ เผยเขี้ยวเล็บอันแหลมคมของตัวเองให้โลกเห็นราวกับว่าชีวิตทั้งหมดของเธอ รอคอยช่วงเวลานี้มาตลอด“เสี่ยวหนาน……” หลินชีเยี่ยอ้าปาก กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เสียงของซือเสี่ยวหนานก็ดังขึ้นอีกครั้ง“ชีเยี่ย นายรู้ไหม? ตอนอยู่ที่เทือกเขาคุนหลุน ตอนที่ฉันยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับทั้งต้าเซี่ย มีแค่นายเท่านั้นที่ยังเลือกที่จะเชื่อใจฉัน……ฉันดีใจจริงๆ”แสงรุ่งอรุณค่อยๆ สาดส่องขึ้นที่ขอบฟ้า แสงตะวันยามเช้าสาดส่องบนใบหน้าธรรมดาๆ ของซือเสี่ยวหนาน เธอเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ มุมปากปรากฏรอยยิ้มบางๆ“ฉันไม่เคยคิดเลยว่า ช่วงเวลาที่ฉันเป็นสายลับอยู่ในชางหนาน จะเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของฉัน……หัวหน้า รองหัวหน้า ฉีโม่ หงอิง เหล่าจ้าว เหลิ่งเซวียน และนาย……การได้รู้จักพวกนาย เป็นโชคดีที่สุดในชีวิตของฉันซือเสี่ยวหนาน! ฉันอาจจะไม่มีโอกาสได้กลับไปเมืองชางหนานแล้ว แต่นาย ชีเยี่ย นายต้องกลับไปอย่างปลอดภัย!พวกเขายังรอนายกลับบ้านอยู่”หยดน้ำใสๆ
