ไหลออกมาจากดวงตาที่แดงก่ำ ไหลอาบแก้มจนหยดลงบนพื้น เธอห่อตัวแน่นด้วยเสื้อคลุม ดวงตาเต็มไปด้วยความแน่วแน่และมุ่งมั่น เธอก้าวออกจากเงาของหลักศิลา เดินไปสู่แสงอรุณอันเจิดจ้าเธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เลียนแบบน้ำเสียงเมื่อครั้งอยู่ที่ชางหนาน เอ่ยเสียงดังฟังชัดว่า“ดูให้ดีนะ รุ่นน้อง! คราวนี้ รุ่นพี่ซือเสี่ยวหนานของนาย… จะไม่แพ้แน่!”หลินชีเยี่ยลุกขึ้นจากอีกด้านของหลักศิลา เดินอย่างรวดเร็วไปที่ขอบศิลา ณ ปลายถนนกว้าง ดวงอาทิตย์ยามเช้าค่อยๆ ทอแสงสว่างขึ้นมา แสงนั้นทอดเงาร่างเล็กๆ ให้ยาวออกไป… ราวกับเป็นยักษ์ที่ก้าวออกมาจากเงามืด ในมือกำดาบแน่น กำลังจะก้าวเข้าสู่สนามรบแห่งโชคชะตาหลินชีเยี่ยยืนนิ่งอยู่นาน ก่อนจะยิ้มขื่นอย่างจนใจ“รุ่นพี่ซือเสี่ยวหนาน? แค่เข้าหน่วยก่อนฉันปีเดียวเอง อายุยังน้อยกว่าฉันตั้งสองเดือนแน่ะ……”เขามองแผ่นหลังของซือเสี่ยวหนานที่ค่อยๆ หายลับไป แล้วถอนหายใจยาว ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงเบาว่า“หมายเลข 27”“อืม”“ถึงเวลาที่คุณต้องทำตามสัญญาแล้ว”เมื่อสิ้นเสียง ชั่วขณะต่อมา หมอกควันก็ม้วนตัวออกมาจากร่างของเขา เป็นรูปร่างคล้ายผู้ชายคนหนึ่งอย่างเลือนราง “สิ่งที่ฉันสัญญากับนาย ฉันจะทำให้ได้… หวังว่านายจะไม่ลืมสัญญาของตนเองเช่นกัน”หมายเลข 27 เคลื่อนไหวร่างกายอย่างรวดเร็ว แล้วหายไปที่ปลายถนนหลินชีเยี่ยยืนอยู่คนเดียว กำลังจะจากไป เสียงฟ้าร้องดังขึ้นจากเมฆบนท้องฟ้า เขาขมวดคิ้วแล้วหันไปมอ
