ง“เริ่มแล้ว……”เขาพึมพำกับตัวเอง……กรอบแกรบเท้าของซือเสี่ยวหนานเหยียบใบไม้ที่ร่วงหล่นนับไม่ถ้วน ทำให้เกิดเสียงแผ่วเบา เธอสวมเสื้อคลุม เดินผ่านป่าทึบอันมืดมิด ในที่สุดก็มาถึงหน้าเทวสถานเก่าแก่แห่งหนึ่งเทวสถานสีเทาขาวที่ดูน่าขนลุกนี้ ตั้งอยู่ในป่าทึบที่แสงแดดส่องไม่ถึง ดูธรรมดาสามัญ แต่มีเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้นที่รู้ว่า ใต้เทวสถานที่ทรุดโทรมนี้ คือทางเดียวที่นำไปสู่แวดวงผู้เลื่อมใสแห่งแอสการ์ดซือเสี่ยวหนานยืนอยู่หน้าเทวสถาน โค้งคำนับอย่างนอบน้อม“ท่านโลกิ”ในความว่างเปล่าเบื้องหน้ารูปปั้นหินสีดำ มิติบิดเบี้ยวกะทันหัน ร่างที่สวมเสื้อคลุมอันงดงามค่อยๆ ก้าวออกมาจากตรงนั้น“เสี่ยวหนานที่รักของข้า ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะตอบรับการเรียกของข้า……”โลกิยืนอยู่บนขั้นบันไดที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ มุมปากประดับรอยยิ้ม เอ่ยปากอย่างเนิบนาบ “ข้าคิดว่าเจ้าคงเกลียดข้าไปแล้ว”“เสี่ยวหนานไม่กล้า……ที่ท่านโลกิทิ้งฉันไว้กับท่านธอร์ ต้องมีเหตุผลของท่านอย่างแน่นอน” ซือเสี่ยวหนานก้มหน้าต่ำจนแทบจะฝังลงไปในพื้นทรายโลกิหรี่ตาลงเล็กน้อย จ้องมองร่างเล็กๆ ที่ต่ำต้อยตรงหน้า มุมปากยังคงประดับรอยยิ้ม “ดูเหมือนว่าในช่วงที่ข้าไม่อยู่ เจ้าคงต้องทนทุกข์ทรมานไม่น้อย……”เขาค่อยๆ ก้าวลงบันได ยกปลายนิ้วขึ้น แตะเบาๆ ที่ลำคอของซือเสี่ยวหนาน……ร่างของซือเสี่ยวหนานสั่นสะท้าน แต่ไม่มีการเคลื่อนไหวอื่นใด เพียงแค่หลับตาแน่นแล้วเม้มริมฝีปากปลายนิ้วขอ
