ผู้คนท่ามกลางความมืดยามราตรีรัตติกาลกำลังจะผ่านพ้นไป หมอกบางๆ ปกคลุมถนนที่ไร้ผู้คน สายตาของหลินชีเยี่ยกวาดมองไปทั่วลานที่มืดสลัว ในที่สุดก็เห็นหลักศิลาที่ซือเสี่ยวหนานพูดถึงที่ขอบด้านตะวันตกสุดหลักศิลานี้สูงประมาณร้อยเมตร บนพื้นผิวมีตัวอักษรนอร์สโบราณที่เข้าใจยากสลักด้วยลายเส้นสีแดงเลือดหลินชีเยี่ยมองคร่าวๆ ดูเหมือนจะเป็นการสรรเสริญวีรบุรุษโบราณที่เอาชนะมังกรยักษ์ เขาถือยอดกระบี่ของมนุษย์ธรรมดา ใช้ความกล้าหาญและปัญญาต่อสู้กับมังกร ในที่สุดก็ฆ่ามังกรได้ แต่ตัวเองก็สิ้นใจตายเพราะหมดแรงกลายเป็นวีรบุรุษที่มนุษย์ดึกดำบรรพ์เคารพบูชาหลินชีเยี่ยไม่มีความสนใจใดๆ ในเรื่องราวของวีรบุรุษที่น่าเบื่อ เขาเดินไปที่ด้านข้างของหลักศิลาแล้วค่อยๆ นั่งลงสายลมเย็นยามเช้าพัดผ่านลานโล่งกว้าง ทั้งโลกจมดิ่งลงสู่ความเงียบสงัด“เสี่ยวหนาน?” เขาเอ่ยเสียงเบา“อืม” เสียงของซือเสี่ยวหนานดังมาจากเงามืดอีกด้านของหลักหิน“เกิดอะไรขึ้น?”“ฉันเห็นข้อความที่เหลิ่งเซวียนทิ้งไว้… พี่น้องของนายมาแล้ว”หลินชีเยี่ยชะงัก ใบหน้าของไป๋หลี่พั่งพั่งและคนอื่นๆ ผุดขึ้นในความคิดอย่างรวดเร็ว “พวกเขาเหรอ? พวกเขามาที่นี่ได้ยังไง? พวกเขาอยู่ที่ไหน?”“ฉันก็ไม่รู้แน่ชัดว่าพวกเขามาที่นี่ได้ยังไง แต่ตอนนี้พวกเขาอยู่กับคนของสมาคมปีศาจในแวดวงผู้เลื่อมใส โลกิปิดตายเส้นทางระหว่างแวดวงผู้เลื่อมใสกับแอสการ์ด พวกเขาขึ้นมาไม่ได้ ตอนนี้อยู่กับเหลิ่งเซวีย
