ามารถพิสูจน์การมีตัวตนของ ‘อิดุนน์’ ได้หลินชีเยี่ยนั่งเหม่อลอยอยู่ข้างโต๊ะ มองดูกระจกที่สะท้อนใบหน้าของเขา ในความเลือนรางนั้น ราวกับเห็นภาพของบรากีที่อยู่คนเดียวในช่วงเวลานี้ ทั้งในยามค่ำคืนและกลางวันเขียนจดหมาย หย่อนลงตู้ไปรษณีย์ แล้วอ่านจดหมายด้วยตัวเอง และตอบกลับ……หลินชีเยี่ยรู้สึกราวกับมีก้อนหินก้อนหนึ่งอุดอยู่ในอกของเขา ทำให้เขารู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออกไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ เสียงถอนหายใจอย่างจนปัญญาดังขึ้นจากภายในห้องแม้ว่ายังคงมีความสงสัยอยู่ แต่การออกจากโรงพยาบาลของบรากีก็เกิดขึ้นแล้ว ตอนนี้เขามีสิ่งที่ต้องทำมากมายเหลือเกิน ส่วนเรื่องการมีตัวตนของ ‘อิดุนน์’ นั้น เขาจำเป็นต้องรอให้เรื่องราวทั้งหมดผ่านพ้นไปก่อน แล้วค่อยหาวิธีทำความเข้าใจในภายหลังจิตสำนึกของหลินชีเยี่ย กลับคืนสู่โลกแห่งความเป็นจริง ขณะนี้ท้องฟ้าภายนอกมืดสนิทลงแล้วในห้องที่มืดสลัว ดวงตาของหลินชีเยี่ยเปล่งประกายริ้วแสงเล็กๆพรุ่งนี้จะเป็นวันที่โลกิประกาศว่าจะทะลวงขั้น และเป็นวันสุดท้ายที่เขาจะทำภารกิจของตนให้สำเร็จภายใต้ท้องฟ้ายามราตรีที่เงียบสงัด หลินชีเยี่ยสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ผิดปกติบางอย่างพายุกำลังจะมาแล้ว…
