์… ไม่ใช่…”บรากีเบิกตากว้าง “ไม่ใช่อะไร?”“เจ้าจำไม่ได้หรือ?” เอิร์ดจ้องดวงตาแดงก่ำของบรากีสักพัก แล้วสบตากับสกัลด์ที่อยู่ข้างๆ คนหลังส่งสายตาที่แฝงความนัยให้เขา “ช่างเถอะ เจ้าดูเองก็แล้วกัน……”เอิร์ดโบกมือไปทางบรากีที่อยู่ตรงหน้า อีกฝ่ายรู้สึกเพียงภาพเบื้องหน้าพร่ามัว ก่อนจะล้มลงหมดสติไปในสวนที่แห้งแล้งหลินชีเยี่ยและซือเสี่ยวหนานรีบวิ่งมาจากด้านหลัง เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ สีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้น“สามเทพี นี่……”“เขาอยากเห็นอดีตให้ชัดเจน ข้าก็แค่ช่วยเขาเท่านั้น” เอิร์ดเดินเข้าไปใกล้ แบกบรากีที่หมดสติขึ้นบ่า สายตากวาดมองหลินชีเยี่ย “เจ้ากับเขา มีความเกี่ยวข้องกันด้วยหรือ? ข้าไม่เห็นเรื่องนี้ในอดีตของเจ้าเลย……ในม่านหมอกแห่งความทรงจำของพวกเจ้า มีอะไรซ่อนอยู่กันแน่?”หลินชีเยี่ยชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะเดาได้ว่าเอิร์ด เทพีแห่งอดีตผู้นี้คงไม่สามารถมองทะลุการมีอยู่ของโรงพยาบาลได้ สำหรับเธอแล้ว อดีตของบรากีในช่วงร้อยปีนี้เป็นเพียงความว่างเปล่า“เขาเป็นคนไข้……แค่ก แค่ก เขาเป็นเพื่อนของผม” หลินชีเยี่ยเอ่ยอย่างจริงจัง “เป็นเพื่อนที่ดีมาก”เอิร์ดมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ถามอะไรอีก แบกบรากีที่หมดสติเดินตรงออกไปนอกสวน“เดี๋ยวก่อน!” หลินชีเยี่ยเห็นเทพีทั้งสามจะพาบรากีไปแบบนี้ จึงรีบเดินเข้าไปขวางพวกเธอไว้ สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นพลางกล่าวว่า “เทพีทั้งสาม พวกคุณกำลังทำอะไร?”สกัลด์จ้องมองบรากีที่หมดสติอยู่นาน ก่อนจะถอนหาย
