‘……น้ำค้างในสวนยามเช้าตรู่ยังคงหนักเหมือนเช่นเคย ข้าต้องตื่นแต่เช้าทุกวันเพื่อกวาดทางเดินหินหน้าบ้านอย่างระมัดระวัง มิฉะนั้นน้ำค้างแข็งที่เกาะอยู่จะทำให้ลื่นล้มได้ง่ายแม้ว่าสำหรับพวกเรา น้ำค้างแข็งเพียงเล็กน้อยนี้จะมิใช่เรื่องใหญ่ แต่ในช่วงที่เจ้าไม่อยู่ ข้าได้หาสาวใช้ที่ร่าเริงและน่ารักมาเป็นเพื่อนตัดแต่งดอกไม้ นางนามว่า เอฟิเลีย เป็นนามที่ไพเราะมากใช่หรือไม่? เมื่อเจ้ากลับมาและได้พบนางเจ้าก็จะต้องชอบนางแน่เถาวัลย์สีเขียวที่เราปลูกด้วยตนเองนั้น ตอนนี้ได้เติบโตสูงถึงหลายสิบเมตรแล้ว มันเหมือนผ้าห่มผืนใหญ่ที่คลุมอยู่บนชายคาบ้านไม้ของเรา ดูเหมือนอัญมณีสีเขียวท่ามกลางทะเลดอกไม้ งดงามมากนักอ้อ ใช่แล้ว ข้ากับเอฟิเลียได้สร้างแท่นไม้เล็กๆ ในสวน ต่อไปเจ้าก็จะสามารถท่องบทกวีและร้องเพลงท่ามกลางทะเลดอกไม้ที่ล้อมรอบได้ มันจะต้องเป็นภาพที่งดงามมากแน่ข้าไม่ได้ยินเสียงเพลงของเจ้ามานานมากแล้ว เมื่อเจ้ากลับมา ข้าอยากเห็นเจ้าสวมชุดที่สวยงามที่สุด สวมมงกุฎดอกไม้ที่ข้าถักทอให้ ยืนอยู่ท่ามกลางทะเลดอกไม้สีทองที่บานสะพรั่ง และขับขานบทกวีที่เจ้าแต่งให้ข้าฟัง เป็นของขวัญแห่งการพบกันอีกครั้ง…………เจ้าจะกลับมาเมื่อไหร่กันนะ?’……“ข้ากลับมาแล้ว……ข้ากลับมาแล้ว! อิดุนน์!”บรากีอุ้มดอกเดซี่วิ่งอย่างบ้าคลั่งผ่านทางเดินหินที่รกร้าง มาถึงหน้าบ้านไม้ที่ตั้งตระหง่านอยู่ใต้เมฆฝน บ้านไม้ผุพังถูกปกคลุมด้วยมอสสีเขียว มองจากระย
