์ด เวอร์ดันดี และบรากีต่างก็หายไปแล้ว เหลือเพียงสกัลด์ที่นั่งเล่นกับดอกไม้ใบหญ้าอยู่ริมหน้าผาอย่างเบื่อหน่ายเมื่อเธอเห็นหลินชีเยี่ยและซือเสี่ยวหนานเดินมาแต่ไกล ดวงตาก็เปล่งประกาย รีบลุกขึ้นยืนแล้วโบกมือทักทาย“พี่ชาย!”หลินชีเยี่ยเดินเข้าไปหาเธอ มองไปรอบๆ แล้วถาม “พี่สาวของคุณอยู่ไหน?”“พวกนางแบกพี่ชายอีกคนไปที่น้ำพุศักดิ์สิทธิ์แล้วเจ้าค่ะ”“พี่ชายคนนั้นตื่นหรือยัง?”“ยังไม่ตื่นเจ้าค่ะ”หลินชีเยี่ยพยักหน้า “งั้นคุณพาผมไปได้ไหม?”“ได้สิ” สกัลด์กะพริบตาให้ “แต่ว่าพี่ชาย ข้าเบื่อจัง……”หลินชีเยี่ยเข้าใจความหมายของเธอทันที จึงเรียกมู่มู่ออกมาแล้วยัดใส่อ้อมกอดของสกัลด์ “ถ้าเบื่อก็เล่นกับมันสักพักสิ”สกัลด์กอดร่างมู่มู่ที่กำลังงุนงง ดวงตายิ้มเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว เธอวิ่งไปหาหลินชีเยี่ยและซือเสี่ยวหนาน พลางฮัมเพลงที่ไม่รู้จักชื่อ นำพวกเขาเดินเข้าไปในหุบเขาลึกสกัลด์ตัวเล็ก ดูเหมือนก้าวเดินไม่เร็วนัก แต่ถึงกระนั้น แม้จะใช้กำลังทั้งหมด หลินชีเยี่ยและซือเสี่ยวหนานก็แทบจะตามเธอไม่ทัน คาดว่านี่คงเป็นผลจากการที่อีกฝ่ายตั้งใจชะลอความเร็วลงในป่าลึกที่มีร่มเงาสลับซับซ้อน สกัลด์ส่ายหัวไปมา เปียสองข้างแกว่งไกวเบาๆ ในป่า บางครั้งยังได้ยินเสียงอ้อแอ้ของมู่มู่ดังมาแต่ไกล“สกัลด์?” หลินชีเยี่ยเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยขึ้นระหว่างทาง“มีอะไรหรือเจ้าคะ พี่ชาย?” สกัลด์หันมาถามอย่างสงสัย “ข้าเดินเร็วเกินไปหรือ?”“ไ
