เมื่อกอดมู่มู่ไว้ ใบหน้าของสกัลด์ก็เปื้อนรอยยิ้ม เธอโค้งคำนับให้หลินชีเยี่ยอย่างนอบน้อม จากนั้นก็ยกมู่มู่ขึ้นด้วยสองมือ แล้ววิ่งเข้าป่าไปราวกับได้ของล้ำค่ายามเห็นสีหน้างุนงงของมู่มู่ หลินชีเยี่ยได้แต่ส่งสายตาให้กำลังใจมันอย่างเงียบๆเอาใจสกัลด์ได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับนายแล้วนะ มู่มู่!“ขอโทษด้วย น้องของข้าถึงแม้จะอายุพันปีแล้ว แต่จิตใจก็ยังเหมือนเด็กน้อยตลอดกาล” เวอร์ดานดิที่ยืนอยู่ริมหน้าผาเห็นภาพนี้แล้ว มองไปทางหลินชีเยี่ย และคนอื่นๆ ด้วยสายตาที่อ่อนลง แล้วเอ่ยอย่างสงบ“เข้าใจได้” หลินชีเยี่ยพยักหน้า “อนาคต ก็ควรจะเป็นเช่นนี้”เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาของเวอร์ดานดิก็ฉายแววประหลาดใจเธอมองสำรวจซือเสี่ยวหนานและหลินชีเยี่ยสลับกันไปมา แล้วเอ่ยอีกครั้ง “แล้วพวกเจ้าบุกมาที่นี่ มีธุระอะไรหรือ?”“ผมมีเรื่องหนึ่งอยากขอร้องท่านเทพีทั้งสาม……”หลินชีเยี่ยไม่รีรอ เขาเล่าสถานการณ์ของเจียหลานให้ฟังทันที สุดท้ายสายตาก็จับจ้องไปที่สกัลด์ ซึ่งกำลังกอดมู่มู่เล่นอย่างสนุกสนานในป่า “……มีเพียงเทพีแห่งอนาคต สกัลด์ เท่านั้นที่จะช่วยชีวิตคนรักของผมได้ ขอท่านเทพีโปรดเมตตาด้วย”เวอร์ดานดิฟังคำพูดของหลินชีเยี่ยอย่างเงียบงัน เธอหันไปมองเทพีแห่งอดีต เอิร์ดที่อยู่ข้างๆ อีกฝ่ายพยักหน้าให้เล็กน้อยจนแทบไม่สังเกตเห็น“ข้าเข้าใจความหมายของเจ้า” เวอร์ดานดิเอ่ยขึ้นอย่างสงบ “แต่ขอโทษด้วย พวกเราขอปฏิเสธ”“ทำไมล่ะครับ?”“เหตุใดพวก
