หดหัวกลับเข้าไปในพุ่มหญ้าเงียบๆ“โปรดกลับไปเถอะ” เวอร์ดานดิผายมืออีกครั้ง น้ำเสียงแข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิมหลินชีเยี่ยเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจยาว กำลังจะหันหลังเดินจากไป ทันใดนั้น หัวของสกัลด์ก็โผล่ออกมาจากพุ่มหญ้าอีกครั้ง“พี่หญิง!”“สกัลด์! เจ้าไปไม่ได้นะ!”“……ไม่ใช่นะ พี่หญิง……” สกัลด์อุ้มมู่มู่ ยืนอยู่ริมพุ่มหญ้าด้วยท่าทางสับสน ยื่นมือออกไป ชี้ไปยังขอบฟ้าที่ค่อยๆมืดลงในยามพลบค่ำ “พี่หญิง… พระอาทิตย์ตกดินกลายเป็นสีแดงแล้ว”เมื่อได้ยินประโยคนี้ เวอร์ดานดิและเอิร์ดชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าของพวกเธอพลันแปรเปลี่ยน พวกเธอหันกลับไปมองท้องฟ้าอย่างรวดเร็วแสงอาทิตย์ยามเย็นที่เหมือนทองคำแตกละเอียด ส่องกระทบแผ่นดินทุกตารางนิ้ว แม้ว่าแสงจะริบหรี่ลงเรื่อยๆแต่ก็ไม่เห็นสีแดงอย่างที่สกัลด์พูดถึง“เจ้าแน่ใจหรือ? สกัลด์? มันกลายเป็นสีแดงจริงๆ น่ะหรือ?!” เอิร์ดวิ่งเข้าไปหาสกัลด์อย่างรวดเร็ว จับไหล่เธอไว้แล้วถามอย่างจริงจัง“จริงๆ นะ พี่หญิง… มันเป็นสีแดง เหมือนกับเมื่อร้อยกว่าปีก่อนเลย……”สกัลด์ดูเหมือนจะตกใจ ใบหน้าเล็กๆ ของเธอซีดเผือด เสียงก็ค่อยๆ เบาลงหลินชีเยี่ยที่กำลังจะจากไปเห็นเหตุการณ์นี้ จึงถามซือเสี่ยวหนานอย่างสงสัย“นี่หมายความว่าอะไร? พระอาทิตย์ไม่ได้เป็นสีเหลืองหรอกเหรอ? แล้วตอนเย็นกลายเป็นสีแดงไม่ใช่เรื่องปกติเหรอ?”“แอสการ์ดไม่ใช่โลกมนุษย์ การขึ้นและตกของดวงอาทิตย์ท
