ข้าอาจจะมองผิดไป” สกัลด์ลังเลอยู่นาน ก่อนจะพูดเบาๆสายตาของเวอร์ดานดิราวกับจะชำแหละหลินชีเยี่ยออกเป็นชิ้นๆ กวาดมองร่างกายของเขาทีละนิ้ว หลังจากแน่ใจว่าไม่มีสิ่งผิดปกติ เธอก็ถอนหายใจยาว“ช่างเถอะ พวกเจ้าไปได้แล้ว……” เวอร์ดานดิเอามือไพล่หลัง ผมยาวสีดำพลิ้วไหว หันหลังเดินช้าๆ ไปทางริมหน้าผา ดวงตาเต็มไปด้วยความซับซ้อน “สนธยาของเหล่าเทพเจ้า……ในเมื่อเป็นยามพลบค่ำ จะหลบหนีไปได้ง่ายๆ ได้อย่างไร?”แม้ในใจของหลินชีเยี่ยจะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม เขาโบกมือเรียกมู่มู่ ทันใดนั้นมู่มู่ก็กระโดดออกจากอ้อมกอดของสกัลด์ แล้วกระโดดขึ้นไปบนหลังของหลินชีเยี่ย กอดคอเขาราวกับเป็นของประดับมันตามหลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ ลงเขาไป แต่ก็ไม่ลืมที่จะหันกลับไปโบกมือลาสกัลด์ที่กำลังเบิกตากว้าง
