“ทำตามแบบที่ผมให้คุณไว้ใช่ไหม?” เหลิ่งเซวียนถาม“ก็ประมาณนั้น แต่มีรายละเอียดสำคัญบางอย่างที่ข้าได้ปรับเปลี่ยนไปบ้าง” ชายชราร่างเตี้ยพูดอย่างใจเย็น“แบบที่เจ้าให้ข้ามานั้นเหมาะสำหรับอาวุธธรรมดาทั่วไป แต่สิ่งนี้ของเจ้าทำจากเหล็กดำ ความแข็งของมันไม่สามารถเทียบกับโลหะธรรมดาได้ หากไม่ปรับเปลี่ยน เจ้าจะใช้มันไม่ได้เลย”“ใช้ได้ก็พอแล้ว แล้วกระสุนล่ะ?”ชายชราร่างเตี้ยยื่นมือออกไปเปิดช่องลับของกล่องโลหะสีดำ กระสุนเจ็ดนัดสีเข้มทึมกำลังวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบอยู่ข้างใน“มีแค่เจ็ดนัดเหรอ?” เหลิ่งเซวียนขมวดคิ้ว“แค่? เจ้ารู้ไหมว่าศิลาเทพสีแดงนี่หายากเพียงใด? แค่เจ็ดนัดนี่ก็เป็นทรัพย์สมบัติทั้งหมดของข้าแล้ว!” ชายชราร่างเตี้ยเบิกตาโพลง พูดอย่างหงุดหงิด “อีกอย่าง เจ้าคิดว่าสิ่งนี้จะยิงกระสุนได้กี่นัด? ข้าคำนวณให้เจ้าแล้ว แม้ว่าตัวอาวุธจะทำจากเหล็กดำ แต่ตามความเร็วและความแรงที่เจ้าต้องการ มันจะทนแรงกระแทกได้แค่เจ็ดครั้งเท่านั้น หลังจากเจ้าใช้กระสุนเจ็ดนัดนี้หมด มันก็จะระเบิด ถึงให้นัดที่แปดเจ้าไป เจ้าจะใช้ได้หรือ? พูดอีกอย่าง วัสดุหายากและล้ำค่าขนาดนี้ หากเอาไปหลอมวัตถุศักดิ์สิทธิ์ อย่างน้อยก็ต้องระดับเทพหลัก……แต่นี่กลับเอามาทำของที่ใช้ได้แค่เจ็ดครั้ง มันช่างสิ้นเปลืองจริงๆ”เหลิ่งเซวียนเพิกเฉยต่อคำบ่นของชายชราร่างเตี้ย เขานิ่งไปครู่หนึ่งแล้วปิดช่องลับ“เข้าใจแล้ว”“ขอบอกไว้ก่อน ข้าไม่สนว่าเจ้าจะเอาสิ่
