งนี้ไปทำอะไร แต่ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาดว่าข้าเป็นคนทำ พอเจ้าเดินออกจากประตูนี้ไป บุญคุณที่ข้าติดค้างเจ้ากับซือเสี่ยวหนานก็จะหมดสิ้น หลังจากนี้ทั้งอาณาจักรคนแคระกับพวกเจ้าจะไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก” ชายชราร่างเตี้ยมองตาเหลิ่งเซวียนแล้วพูดอย่างจริงจังเหลิ่งเซวียนแบกกล่องสีดำที่สูงกว่าตัวเขาไว้ด้านหลัง มองดูชายชราร่างเตี้ยตรงหน้า แล้วโค้งคำนับพร้อมกล่าวว่า“ผมเข้าใจแล้ว… ขอบคุณเทพหลอมศาสตรา ขอบคุณวิหารหลอมศาสตรา”ชายชราร่างเตี้ยส่งเสียงฮึในลำคอ เอามือไพล่หลัง แล้วเดินกลับไปทางเสาไฟด้านหลังเหลิ่งเซวียนแบกกล่องสีดำ เดินข้ามผืนดินแห้งแล้งและร้อนระอุ ตรงออกจากอาณาจักรคนแคระหลังจากปีนข้ามยอดเขามากมายนับไม่ถ้วน ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เขาก็กลับมาถึงทะเลสาบสีเขียวมรกตอีกครั้ง สายตาเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนของใบไม้ร่วงลอยอยู่บนผิวน้ำ ทำให้สายตาของเขาหยุดนิ่งชั่วขณะเขาก้มลงตรวจดูสัญลักษณ์ที่ซือเสี่ยวหนานทิ้งไว้ แล้วดวงตาของเขาก็เริ่มเปล่งประกายขึ้น“ชีเยี่ย……?”……“ฮัดเช้ย!”หลินชีเยี่ยจามออกมาอย่างแรง เขาขยี้จมูกของตัวเอง แล้วเงยหน้ามองไปยังหุบเขาอันรกร้างและไร้ผู้คนตรงหน้าก่อนจะถามอย่างสงสัย“แน่ใจเหรอว่าพวกเธออาศัยอยู่ที่นี่?”“อืม” ซือเสี่ยวหนานพยักหน้า “ฉันเคยมาที่นี่กับโลกิมาก่อน เขาอยากพบเทพีทั้งสาม แต่พวกเธอตั้งใจหลบหนีไม่อยากพบเขา หลังจากนั้นเขาโกรธมากเลยจุดไฟเผาทั้งหุบเขา”“เผาทั้งหุบเขาเลยหรอ?
