เทพีทั้งสามไม่ได้โต้ตอบอะไรเลยเหรอ?”“ไม่……พวกเธอไม่ใช่เทพที่เก่งเรื่องการต่อสู้อยู่แล้ว และไม่มีใครรู้ว่าพวกเธอคิดอะไรอยู่”“พูดแบบนี้ พวกเธอก็อาจจะไม่พบฉันเหมือนกันสินะ?”“แน่นอน ถ้าพวกเธอไม่อยากพบนาย ต่อให้นายเดินทั่วทั้งหุบเขา ก็จะไม่ได้พบพวกเธอ……อย่าลืมสิ พวกเธอเป็นเทพีที่ควบคุมโชคชะตาและกาลเวลานะ”เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลินชีเยี่ยก็รู้สึกกังวลในใจมากขึ้นอีกหลายส่วนทั้งสองเดินไปตามหุบเขา ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ พวกเขาก็เข้าไปในส่วนลึกของหุบเขาแล้ว นอกจากสัตว์ป่าและสัตว์มีพิษที่วิ่งออกมาจากป่าเป็นครั้งคราว ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของคนเลยในขณะที่หลินชีเยี่ยกำลังถอนหายใจอย่างหมดหนทาง เสียงตบน้ำดังกังวานก็ดังมาจากแม่น้ำที่อยู่ไกลออกไปหลินชีเยี่ยชะงัก มองสบตากับซือเสี่ยวหนานแวบหนึ่ง แล้วรีบเดินไปยังทิศทางที่มีเสียงดังมาพวกเขาเดินผ่านต้นไม้ที่ขึ้นหนาแน่น จนมาเห็นลำธารคดเคี้ยวปรากฏอยู่เบื้องหน้า ริมลำธารมีผู้หญิงผมสั้นสวมเสื้อสีฟ้าคนหนึ่ง กำลังถือไม้แผ่นหนึ่งตบเสื้อผ้าที่ปูอยู่บนพื้นซ้ำไปซ้ำมา จากนั้นก็นำไปล้างในลำธารอีกครั้ง“ในหุบเขานี้ยังมีคนซักผ้าอยู่อีกเหรอ?” หลินชีเยี่ยเห็นภาพนั้นแล้วถามอย่างประหลาดใจ“……เธอไม่ใช่คน” ซือเสี่ยวหนานจ้องมองร่างนั้นอย่างเขม็ง “เธอคือเทพีผู้ควบคุม ‘อดีต’ หนึ่งในสามเทพี ชื่อว่าเอิร์ด”“เทพีเหรอ?”หลินชีเยี่ยมองดูหญิงที่กำลังซักผ้าอยู่ริมลำธารอย่างประหลาดใจ ไม่ว่
