าจะมองอย่างไรก็ดูเหมือนแม่บ้านธรรมดาๆคนหนึ่งเท่านั้นซือเสี่ยวหนานอ้าปากกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง หญิงผมสั้นก็ยกไม้ในมือขึ้นมาอีกครั้ง แล้วเคาะลงบนก้อนหินข้างๆ อย่างไม่ใส่ใจปัก!เสียงทุ้มต่ำดังผ่านแก้วหู เข้าไปกระทบจิตใจของหลินชีเยี่ยโดยตรง ทำให้เขาสะดุ้งโหยง สมองหยุดทำงานชั่วขณะในพริบตานั้นความทรงจำมากมายในอดีตผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพยนตร์ที่ฉายอย่างรวดเร็วตาบอดถูกป้ารับเลี้ยง เข้าโรงเรียนพบจ้าวคงเฉิง เข้าร่วมหน่วยพิทักษ์ราตรี ค่ายฝึกอบรม ก่อตั้งหน่วยม่านราตรี…ในช่วงเวลาสองวินาทีที่สับสนงุนงง สำหรับหลินชีเยี่ยแล้วกลับรู้สึกยาวนานราวกับผ่านไปหลายปี เขาได้ย้อนทบทวนอดีตทั้งหมดในความทรงจำของตนเองอีกครั้งร่างกายของหลินชีเยี่ยไม่สามารถควบคุมได้และล้มลงไปด้านหลัง นั่งลงใต้ร่มเงาสีเขียวซือเสี่ยวหนานที่อยู่ข้างๆ ก็เป็นเช่นเดียวกันเมื่อหลินชีเยี่ยได้สติกลับมา ทั้งแผ่นหลังของเขาก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าซีดขาวเขาจ้องมองหญิงผมสั้นที่ถือท่อนไม้อยู่ริมลำธารเขม็ง‘เป็นเธอเหรอ?!’‘เธอพบฉันแล้ว’ราวกับจะยืนยันความคิดของหลินชีเยี่ย เอิร์ดค่อยๆ หันหน้ามา ดวงตาคู่นั้นกวาดมองผ่านซือเสี่ยวหนานแล้วจึงหยุดอยู่ที่หลินชีเยี่ย พลางเปล่งเสียงอุทานเบาๆ“หืม?”เธอขมวดคิ้ว สีหน้าแสดงความสงสัย“อดีตของเจ้า……”เธอจ้องมองหลินชีเยี่ย ครุ่นคิดอย่างจริงจังเป็นเวลานาน ยิ่งจ้องมองยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นเธอก็ส่ายหน้า
