นี้ถึงได้โอ้อวดขนาดนี้? เวลานี้มีอะไรพิเศษหรือเปล่า?”“ไม่รู้สิ เขาไม่ได้บอกอะไรฉันเลย” ซือเสี่ยวหนานยิ้มขื่นหลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ไม่เป็นไร ยังไงการรู้เวลานี้ก็เป็นเรื่องดี อย่างน้อยก็เตรียมตัวล่วงหน้าได้”“อ้อใช่ เหลิ่งเซวียนอยู่ไหน? เขาไม่ได้มากับเธอเหรอ?”“เขาอยู่ในแวดวงผู้เลื่อมใส……” พูดได้ครึ่งเดียว ซือเสี่ยวหนานก็ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงค่อยๆ ลุกขึ้นยืน“มีอะไรเหรอ?”“ถึงเวลาแล้ว ฉันต้องออกไปข้างนอกหน่อย”“ไปไหน?”“ตามฉันมาสิ แล้วนายจะรู้เอง”ซือเสี่ยวหนานสวมหมวกคลุมสีดำ ปิดบังใบหน้าทั้งหมด พาหลินชีเยี่ยเดินออกจากห้องตรงไปตามถนนใหญ่ มุ่งหน้าไปทางชายแดนทางใต้ของแอสการ์ดหลังจากเดินผ่านถนนหลายสาย และข้ามภูเขาสองลูก พวกเขาก็มาถึงริมทะเลสาบสีเขียวมรกต“มาที่นี่ทำไม?”หลินชีเยี่ยกวาดตามองทะเลสาบสีเขียวมรกตตรงหน้าแล้วถามอย่างงุนงงแม้ว่าทิวทัศน์ของทะเลสาบนี้จะสวยงาม แต่หลินชีเยี่ยได้ใช้พลังจิตสำรวจทุกพื้นที่แล้ว ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ ซือเสี่ยวหนานที่บาดเจ็บอยู่ ยังอุตส่าห์พามาที่นี่ด้วยความยากลำบาก คงไม่ใช่แค่มาดูทะเลสาบเฉยๆ แน่ซือเสี่ยวหนานไม่ได้ตอบ เพียงแค่หรี่ตามองที่ผิวน้ำทะเลสาบ ในเงาสะท้อนของน้ำ กลีบดอกไม้สีแดงเข้มหลายกลีบดูราวกับหมึกแดงบนหินสีเขียว กำลังแกว่งไกวเบาๆ“ดอกไม้เหรอ?” หลินชีเยี่ยก็เห็นกลีบดอกไม้เหล่านี้เช่นกัน สายตากวาดมองไปรอบๆ พื้นดินที่โล่งเตียน เขาขมวดคิ้ว
