“ที่แท้นายก็คือ……”ซือเสี่ยวหนานมองใบหน้าด้านข้างของไมเยอร์สอย่างตกตะลึง มุมปากปรากฏรอยยิ้มฝืดเฝื่อนเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดนี้ทำให้ฟิลขมวดคิ้ว เขาจ้องมองใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยนั้น ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ “นายก็คือไมเยอร์ส ตัวแทนของเทพแห่งคำพยากรณ์และเวทมนตร์ที่ธอร์พากลับมาใช่ไหม?”หลินชีเยี่ยตอบอย่างสงบ “ใช่ ผมเอง”“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาย” ฟิลยืนอยู่ท่ามกลางแสงสว่าง พูดอย่างเย็นชา “ถ้าไม่อยากตาย ก็อย่าเข้ามายุ่ง……ถ้านายตาย ธอร์คงมาหาเรื่องฉันแน่”หลินชีเยี่ยส่ายหน้า ชี้ไปทางซือเสี่ยวหนานที่เปื้อนเลือดไปทั้งตัว“ผมจะพาเธอไป”ฟิลกวาดตามองหญิงสาว ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย “ถ้าฉันไม่ยอมล่ะ?”หลินชีเยี่ยไม่พูดอะไร เพียงแค่กำด้ามดาบ [จั่นไป๋] แน่น คมดาบอันเย็นเยียบสะท้อนอยู่บนแอ่งเลือดในขณะเดียวกัน หมีตัวใหญ่ที่ถูกหลินชีเยี่ยฟันขาดเป็นสองท่อนก็หดตัวลงอย่างรวดเร็ว แล้วเปลี่ยนกลับเป็นร่างของชายคนเดิม ร่างกายที่ถูกตัดเป็นสองซีกประกบเข้าหากัน รอยเลือดตรงกลางลำตัวค่อยๆ จางหายไปเพื่อหลีกเลี่ยงการเปิดเผยตัวตน หลินชีเยี่ยจึงไม่ได้ใช้ดาบอามาโนะมุราคุโมะ เพราะการที่ตัวแทนของเทพเจ้าแห่งเวทมนตร์ถือวัตถุศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่งของ ที่ราบฟ้าสูงของญี่ปุ่นไว้ในมือ มันดูน่าสงสัยเกินไป“ฟิล จะสู้ต่อไหม?” ริสต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำฟิลจ้องหลินชีเยี่ยและซือเสี่ยวหนานที่อยู่ด้านหลังตาเขม็ง หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาของเข
