าก็เปล่งประกายจิตสังหาร“สู้! ยังไงแอสการ์ดก็ต้องตกเป็นของโลกิอยู่แล้ว ฆ่ามันตอนนี้ แค่หลบซ่อนตัวสักพัก ธอร์ก็ทำอะไรเราไม่ได้”สิ้นเสียง ฟิลก็ล้วงแผ่นหินสีเทาออกมาจากอก ก่อนจะปักลงบนพื้น อาณาเขตที่มองไม่เห็นพลันแผ่ขยายออกมาครอบคลุมหลินชีเยี่ย ซือเสี่ยวหนาน และป่าทึบในรัศมีห้ากิโลเมตรโดยรอบทั้งหมดหลินชีเยี่ยรู้สึกเพียงแค่ว่าสายตาพร่ามัว ทุกสิ่งรอบตัวถูกปกคลุมด้วยม่านสีเทาที่ว่างเปล่า กำแพงสีเทาที่เคลื่อนไหวไปมาราวกับชามยักษ์คว่ำอยู่เหนือศีรษะ ท้องฟ้าและแสงอรุณพลันหม่นหมองลง“นี่มันอะไรกัน?” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแน่น“มันคือเศษเสี้ยวของ [โคลอสเซียมเทาขาว]……” เสียงอ่อนแรงของซือเสี่ยวหนานดังมาจากด้านหลัง “สิ่งนี้แต่เดิมเป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ในเทพปกรณัมโรมันโบราณ เมื่อใช้พลังเต็มที่จะสามารถลากเป้าหมายจำนวนเท่าใดก็ได้ภายในรัศมีพันลี้เข้าไปในมิติอื่น ตัดขาดจากกาลเวลาและพื้นที่ทั้งหมด ต่อสู้กันเองจนกว่าจะเหลือผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว โคลอสเซียมถึงจะเปิดออก แม้แต่เทพสูงสุดที่ถูกกักขังก็ไม่มีข้อยกเว้น”“แม้แต่เทพสูงสุดก็ยังขังได้? วัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่ทรงพลังขนาดนี้ เขาเอามาได้ยังไง?” สีหน้าของหลินชีเยี่ยพลันแปรเปลี่ยนซือเสี่ยวหนานพูดอย่างช้าๆ ว่า “สิ่งที่อยู่ในมือของเขาเป็นเพียงเศษชิ้นส่วนเล็กๆ ของ [โคลอสเซียมเทาขาว]เท่านั้น วัตถุศักดิ์สิทธิ์ชิ้นนี้แตกออกเป็นเจ็ดถึงแปดชิ้นเมื่อหลายร้อยปีก่อนเนื่องจาก
