ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!หลังจากเสียงเคาะประตูเบาๆ หลายครั้ง หลินชีเยี่ยก็ค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปแสงเทียนสลัวกระโดดไปมาที่มุมโต๊ะไม้ ส่องให้ตู้จดหมายสีแดงสดดูสว่างไสว ที่มุมโต๊ะ บรากีสวมผ้าโปร่งบางนั่งอยู่ตรงนั้น มือถือปากกาขนนก จุ่มหมึกกำลังเขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษอย่างตั้งใจเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูของหลินชีเยี่ย เขาก็หันไปมอง ริมฝีปากสีแดงเผยอเล็กน้อย ดวงตาฉายแววประหลาดใจ“สวัสดี ผู้อำนวยการหลิน”บรากี… ไม่สิ ควรจะเป็นอิดุนน์ต่างหาก อิดุนน์ลุกขึ้นจากที่นั่งเบาๆ จับชายผ้าโปร่งบาง ย่อตัวลงเล็กน้อยทำความเคารพหลินชีเยี่ยแบบสตรีตะวันตกหลินชีเยี่ยยิ้มพลางกล่าวว่า “ไม่ต้องมากพิธีขนาดนั้นหรอกครับ”เขาเดินเข้าไปในห้อง สายตากวาดมองกระดาษจดหมายที่เขียนด้วยลายมือเรียบร้อยตรงหน้าอิดุนน์ แล้วถามว่า“กำลังเขียนจดหมายอยู่เหรอครับ?”“ใช่” อิดุนน์มองไปที่จดหมายของบรากีที่เธอเปิดอ่านแล้วข้างตู้จดหมายสีแดง ยิ้มแล้วพูดว่า “วันนี้เขาเล่าเรื่องราวมากมายให้ข้าฟังอีกแล้ว ข้ายังตอบกลับไม่หมดเลย……ผู้อำนวยการหลินมีธุระอะไรหรือ?”“ไม่มีอะไรสำคัญหรอก ผมแค่มาดูว่าคุณเป็นยังไงบ้าง แล้วก็มีเรื่องอยากถามคุณนิดหน่อย”หลินชีเยี่ยนั่งลงที่อีกฝั่งของโต๊ะ พินิจพิจารณาอิดุนน์ที่อยู่ตรงหน้าอย่างละเอียดแม้ว่าเธอจะใช้ร่างของบรากี แต่บรากีก็มีใบหน้าที่หล่อเหลาอยู่แล้ว เมื่อรวมกับบุคลิกที่อ่อนโยนนุ่มนวลที่แสดงออกมาจากสีหน้าของอิดุนน์ ก็
