้สึกโล่งอก จึงใช้อุ้งเท้าตบอกเบาๆ พลางพูดเสียงเบาว่า“ผู้อำนวยการ ผมมาทำความสะอาดห้องให้บรากีครับ……”หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแล้วถามว่า “ทำความสะอาดห้อง? ทำความสะอาดห้องต้องหลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้ด้วยเหรอ?”“ผม… ผมมีงานอื่นด้วยครับ… เป็นงานที่ท่านผู้จัดการหลี่มอบหมายให้ผมทำ!”“งานอะไร?”แร็กคูนตัวน้อยยื่นมือชี้ไปที่ตู้จดหมายสีแดงที่วางอยู่ที่มุมโต๊ะของบรากีหลินชีเยี่ยดูเหมือนจะนึกอะไรออก “นายมาเพื่อ… จัดการกับจดหมายที่สะสมอยู่ใช่ไหม?”แร็กคูนตัวน้อยพยักหน้า แล้วกระโดดขึ้นไปบนโต๊ะของบรากีอย่างคล่องแคล่ว มันใช้อุ้งเท้าเปิดฝาตู้จดหมายสีแดง ทันใดนั้นจดหมายมากมายที่อัดแน่นอยู่ในตู้ก็ทะลักออกมา เกือบจะท่วมพื้นโต๊ะทั้งหมดมันหยิบจดหมายทีละฉบับจากบนโต๊ะแล้วยัดใส่กระเป๋าใบใหญ่ที่สะพายอยู่ด้านหลัง พลางพูดว่า“บรากีเขียนจดหมายบ่อยมากเลยครับ ท่านผู้จัดการหลี่บอกว่า ถ้าไม่เก็บกวาดเป็นประจำ ตู้จดหมายใบนี้จะเต็มอย่างรวดเร็ว แล้วจดหมายใหม่ๆ ก็จะใส่ไม่ได้ ซึ่งอาจทำให้เขาสงสัยได้ ดังนั้นผมจึงต้องมาจัดการตู้จดหมายทุกๆ สองสามวัน เอาจดหมายข้างในออกให้หมด ผม……ผมไม่ได้ขโมยของนะครับ!”แร็กคูนน้อยเบ้ปาก พูดเสียงเบา รอจนกระทั่งมันยัดซองจดหมายส่วนใหญ่เข้าไปในกระเป๋าแล้ว จึงนำจดหมายฉบับล่าสุดที่บรากีเพิ่งเขียนเสร็จใส่กลับเข้าไปในตู้จดหมายอีกครั้ง ปิดฝาอย่างระมัดระวังโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้มันสะพายกระเป๋าเป้ที่เกือบจะใหญ่กว่าตัว
