มันเอง ซึ่งยัดจนเต็มแน่นแล้วกระโดดลงจากโต๊ะหลินชีเยี่ยมองดูภาพนี้ แต่ก็ไม่ได้ห้ามปราม กลับรู้สึกปลื้มใจอยู่บ้างหลี่อี้เฟยจัดการโรงพยาบาลได้ดีมาก แม้แต่เรื่องที่ตู้จดหมายของบรากีจะเต็มก็ยังคิดไว้ล่วงหน้า ส่งคนมาจัดการเป็นประจำ แม้ว่าตอนนี้โรงพยาบาลจะมีพนักงานดูแลหลายร้อยคนแล้ว หลินชีเยี่ยก็ยังคงเป็นเจ้านายที่ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวอะไร ที่นี่ขาดหลี่อี้เฟยไม่ได้เลย“แล้วจดหมายพวกนี้จะจัดการยังไง?” หลินชีเยี่ยเดินตามหลังแร็กคูนน้อย ถามอย่างสงสัย“ก็ต้องเก็บไว้ทั้งหมดสิ! ผู้จัดการหลี่บอกว่า พวกนี้คือที่พึ่งทางใจของบรากี ต้องเก็บรักษาไว้ให้ดี ขาดไม่ได้แม้แต่ฉบับเดียว” แร็กคูนน้อยตอบอย่างเป็นเรื่องปกติมันพาหลินชีเยี่ยเดินผ่านระเบียงหลายแห่ง ในที่สุดก็มาถึงหน้าโกดังเล็กๆ แห่งหนึ่ง มันกระโดดขึ้นไปครึ่งเมตรแล้วเปิดประตูห้องหลินชีเยี่ยเดินตามหลังมัน กวาดตามองไปรอบโกดัง รู้สึกตื้นตันเล็กน้อยเห็นชั้นวางของในโกดังเต็มไปด้วยจดหมายของบรากี บางฉบับเป็นจดหมายที่เขา ‘ส่งถึง’ อิดุนน์ บางฉบับเป็นจดหมายตอบกลับจากอิดุนน์ ทุกฉบับถูกจัดเรียงตามลำดับเวลา หลินชีเยี่ยกะคร่าวๆ ว่าจดหมายในโกดังนี้รวมกันแล้วต้องมีมากกว่าพันฉบับอย่างแน่นอนในหัวของหลินชีเยี่ยผุดภาพบรากี ก้มหน้าก้มตาเขียนจดหมายอย่างตั้งใจทีละตัวอักษร เขาถอนหายใจยาว“ท่านผู้อำนวยการ ทำไมคุณถึงถอนหายใจล่ะครับ?” แร็กคูนน้อยเกาหัวอย่างสงสัย “ผมจัดเรียงไม่ดีพอห
