รือเปล่าครับ?”“ไม่หรอก นายทำได้ดีมาก”หลินชีเยี่ยลูบหัวแร็กคูนน้อยอย่างให้กำลังใจ แล้วก้าวออกจากโกดัง แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงบนตัวเขา เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเดินตรงไปที่ริมสวน ไปยังข้างๆ หลี่อี้เฟยที่กำลังนอนอาบแดดอยู่บนเก้าอี้ยาวเขาตบไหล่หลี่อี้เฟย“เดี๋ยวเถอะ! ใครกล้ามารบกวนฉันนอน……เอ๊ะ? ชีเยี่ย?” พัดใบตาลที่หลี่อี้เฟยใช้บังหน้าหล่นลง เขาเอ่ยปากอย่างไม่พอใจ แต่พอเห็นหลินชีเยี่ยในชุดเสื้อกาวน์สีขาวยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตากลับเผยความดีใจหลินชีเยี่ยยิ้มน้อยๆ “ไปกันเถอะ ไปดื่มด้วยกันหน่อย”หากต้องการพบอิดุนน์ก็ต้องรอให้บรากีหลับก่อนหลินชีเยี่ยและหลี่อี้เฟยยกเก้าอี้เล็กๆ มานั่งในสวน ชนแก้วกันแสงอาทิตย์ที่ขอบฟ้าค่อยๆ หายไป ค่ำคืนกำลังจะมาเยือนหลินชีเยี่ยมองไปยังห้องพักของบรากีที่ชั้นสองของตึกคนไข้ที่ยังสว่างไสว แล้วจิบเหล้าผลไม้ในแก้วเบาๆ“ดังนั้น นายกังวลว่าบรากีจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่หลังจากรู้ความจริงใช่ไหม?” หลี่อี้เฟยเอ่ยปากอย่างครุ่นคิด“ไม่ใช่แค่เรื่องควบคุมอารมณ์ไม่อยู่เท่านั้น ยิ่งความหวังสูงเท่าไหร่ ความผิดหวังก็ยิ่งมากเท่านั้น จินตนาการทั้งหมดที่เขามีต่ออนาคตตอนนี้ เหมือนฟองสบู่ที่ค่อยๆ พองตัวขึ้นเรื่อยๆ และอาจแตกได้ทุกเมื่อ…และเขาก็มีสภาพจิตใจที่ไม่แข็งแกร่งอยู่แล้ว ฉันกังวลว่าหลังจากรู้ความจริง ไม่เพียงแต่ความคืบหน้าในการรักษาจะถดถอยอย่างรวดเร็ว แต่อาจเกิดโรคซึมเศร้าหรือโรคทางจิตเวช
