เมื่อเห็นเทียร์จากไป หมายเลข 22 ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาเข้าไปใกล้หลินชีเยี่ย แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม“สมแล้วที่เป็นนาย ไมเยอร์ส ทำให้เขาปล่อยพวกเราได้เร็วขนาดนี้ แต่ว่า……”เขาหยุดชั่วครู่ ก้มลงมองบาดแผลจากดาบบนไหล่ ขมวดคิ้วเล็กน้อย “แต่ว่า บาดแผลนี้เป็นปัญหาจริงๆ ดาบของเทียร์จดจำกลิ่นเลือดของพวกเราได้ ไม่ว่าจะวิ่งไปไหน เขาก็จะตามพวกเราทัน……น่าเสียดาย ถ้ามีจอกศักดิ์สิทธิ์ก็คงดี แค่อธิษฐานทีเดียว กลอุบายเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ก็จัดการได้อย่างรวดเร็ว”หลินชีเยี่ยพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ต้องค่อยๆ กินทีละคำ การที่สามารถหลุดพ้นจากกรงขังได้ชั่วคราว ก็ถือเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีมากแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้สะพานสายรุ้งขาด ทั้งแอสการ์ดถูกปิดล้อมอย่างสมบูรณ์ ถึงไม่มีบาดแผลนี้พวกเราก็หนีออกไปไม่ได้อยู่ดี”“แล้วต่อไปจะทำยังไง?”“ไม่มีทางเลือก ได้แต่ค่อยๆ ดูไปทีละก้าว” หลินชีเยี่ยพูดเรียบๆ “แม้ว่าพวกเราจะออกไปไม่ได้ แต่อยู่ที่นี่ก็ไม่มีอันตรายถึงชีวิต แค่รออีกสักพัก……บางทีอาจจะมีโอกาสเปลี่ยนแปลง”หมายเลข 22 พยักหน้าเงียบๆ“เออใช่ แล้วหมายเลข 27 นั่นเป็นยังไง? ทำไมเขาถึงปรากฏตัวในแอสการ์ดได้? เขาเป็นเทพด้วยเหรอ?”หมายเลข 22 นึกถึงภาพที่หมายเลข 27 สังหารโลกิในพริบตาเมื่อครู่ จึงถามด้วยความสงสัย “ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นใครแต่ตอนนี้เราไม่ควรเปิดเผยว่าเรารู้จักเขา ไม่อย่างนั้นเราจะยิ่งมีจุดน่าสงสัยมากขึ้น”“……อืม จริงอย
