โลกใต้พิภพเสียงคร่ำครวญดังก้องไปทั่ว เปลวไฟวิญญาณริบหรี่ภายใต้ท้องฟ้าสีแดงเข้ม พระราชวังโครงกระดูกสีขาวซีดตั้งตระหง่านอย่างเงียบงันที่ปลายแม่น้ำสีแดงแห่งความทุกข์ทรมาน ราวกับยอดเขาโครงกระดูกอีกานับไม่ถ้วนราวกับบินออกมาจากความว่างเปล่า บินวนรอบพระราชวังโครงกระดูกเป็นเวลานาน ก่อนจะรวมตัวกันกลายเป็นร่างของชายชุดดำ ย่างเท้าลงบนขั้นบันไดทางเข้าโลกิปัดเศษผ้าที่ถูกฟ้าผ่าที่ชายเสื้อ เงยหน้าขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ เดินตรงเข้าไปในพระราชวังโครงกระดูกขณะที่เดินลึกเข้าไป แสงสว่างโดยรอบค่อยๆ จางหายไป ราวกับมีปากขนาดมหึมากำลังกลืนกินแสงสว่างทั้งหมดอย่างตะกละ ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ เปลวไฟวิญญาณสีเขียวอมฟ้าพลันสว่างขึ้นเหนือศีรษะราวดวงดาราภายใต้แสงริบหรี่ของเปลวไฟวิญญาณ สามารถมองเห็นได้ว่าภายในพระราชวังที่มืดสลัวไม่มีเสาแม้แต่ต้นเดียวหลังคาของวังแห่งนี้ดูเหมือนถูกพยุงไว้ด้วยพลังลึกลับบางสิ่ง ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ“เจ้า?”เสียงของหญิงคนหนึ่งดังมาจากส่วนลึกของท้องพระโรง ทันทีที่เสียงดังขึ้น เปลวไฟวิญญาณก็พุ่งไปรวมกันในทิศทางที่มาของเสียง ส่องสว่างมุมมืดขึ้นมาหญิงสาวร่างสูงโปร่งในชุดกระโปรงยาวสีเขียวเข้ม ไม่รู้ว่ามายืนอยู่ในท้องพระโรงตั้งแต่เมื่อไหร่ กำลังหรี่ตามองโลกิ“เจ้าบาดเจ็บหรือ?” เธอเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ สายตาจับจ้องที่ชายเสื้อของอีกฝ่าย“แค่ถลอกนิดหน่อยเท่านั้น เป็นไปตามที่พวกเราคาดการณ์ไว้ ธอร์ที่ก
